© 2019 by Achilleas and Camilo

Μιλώντας για το εμβληματικό Battle Royale, είναι δύσκολο για κάποιον που έχει ζήσει έστω και κάποιους μήνες στην Ιαπωνία να φανταστεί ότι η συγκεκριμένη ταινία θα μπορούσε να έχει γυριστεί σε άλλη χώρα. Γιατί; Γιατί πάνω στον κινηματογραφικό καμβά καταγράφονται, μεγεθύνονται και εντέλει απογυμνώνονται όλες οι παθογένειες μιας χώρας που συστήνεται στον έξω κόσμο ως ένας ευημερών δυτικοποιημένος παράδεισος. Πίσω από τη βιτρίνα της ευγένειας, της εργατικότητας, της τεχνολογικής υπεροχής ωστόσο κρύβονται στοιχεία εφιαλτικά και ανομολόγητα. Ενδεικτικά μόνο αναφέρω τα εξής . Οι δείκτες σχολικού εκφοβισμού (bullying) είναι από τους υψηλότερους παγκοσμίως, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία ένα εκατομμύριο Hikikomori ζουν στη χώρα (νέοι που αδυνατούν να αφομοιωθούν στον αστικό ιστό και περνούν όλες τις ώρες της μέρας στο δωμάτιο τους τρεφόμενοι από τις  γονικές παροχές), οι θάνατοι λόγω εργασιακής εξάντλησης (karoshi) αποτελούν κοινωνική μάστιγα.

Το Battle Royale συνεπώς δεν αποτελεί μια εφιαλτική δυστοπία, αλλά το ίδιο τον καθρέφτη μιας κοινωνίας σε πτώση, την αντανάκλαση ενός απάνθρωπα ανταγωνιστικού περιβάλλοντος όπου η κοινωνική ανέλιξη, η επιτυχία, η καταξίωση και η αποδοχή περνάνε μέσα από το θάνατο των άλλων.

Η υπόθεση:  Σαρανταδύο μαθητές μιας σχολικής τάξης απάγονται και μεταφέρονται σε ένα απομονωμένο νησί για να αλληλοεξοντωθούν (υπό τις οδηγίες ενός συγκλονιστικού όπως πάντα Takeshi Kitano) μέχρι να μείνει μόνο ένας. Το παιχνίδι, γνωστό ως «Battle Royale», μεταδίδεται σε εθνική εμβέλεια και παρακολουθείται από χιλιάδες τηλεθεατές. Ένα ακόμα ριάλιτι σόου, με πραγματικό αίμα και όχι απλά τη συμβολική απώλεια αξιοπρέπειας των συμμετεχόντων όπως συμβαίνει στα καθ’ ημάς αλλά και την υπόλοιπη πολιτισμένη δύση.

Απολαυστικά βίαιη και ενοχλητικά κυνική, η ταινία- που σημειωτέων έκανε τον Ταραντίνο να υποκληθεί- καθηλώνει τον θεατή μέχρι τέλους. Οι ερμηνείες των εφήβων ηθοποιών αποδίδονται με ανατριχιαστικό ρεαλισμό, τέτοιον που σε κάνει να πιστεύεις ότι δεν υποδύονται το ρόλο αλλά αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του μεταφέροντας βιώματα, τραύματα και προσλαβάνουσες της ίδιας της κακοφορμισμένης μήτρας μέσα στην οποία διαμορφώθηκαν. Το Ιαπωνικό σινεμά άλλωστε από την εποχή του Κουροσάβα μέχρι τον Οσίμα, αποτελούσε έναν διαρκή στίβο προβληματισμού, το “Battle Royale”  ωστόσο προχωράει ένα βήμα παραπέρα προσαρμόζοντας τις παραδόσεις του στη σύγχρονη ποπ κουλτούρα για καθιερωθεί να ως μια από τις καλύτερες ταινίες στην ιστορία του…

Battle Royale

του Αχιλλέα Σωτηρέλλου