Όταν το Καρτέλ θέσπισε τα βραβεία των «Χρυσών Βατόμουρων»  θέσαμε ως αρχή να μη χτυπάμε τους «αδυνάτους». Κι όταν αναφερόμαστε σε «αδυνάτους» εννοούμε αυτούς που γράφουν τόσο κακά ώστε να μη μπορούν καν να χαρακτηριστούν συγγραφείς.

 

Στην περίπτωση του Θανάση Χειμωνά αποφασίσαμε να κάνουμε μια εξαίρεση, αφενός γιατί το βαρύ όνομα των γονιών του τον κατατάσσει σε μια ιδιαίτερη κατηγορία, αφετέρου γιατί η γενικότερη παρουσία του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης επαληθεύει το γεγονός ότι όταν κάποιος δεν έχει το παραμικρό ταλέντο μπορεί να καταφύγει σε ένα σωρό άλλα θεμιτά και αθέμιτα μέσα προκειμένου να τραβήξει την προσοχή. Το σίγουρο πάντως είναι ότι πρόκειται για το πιο εύκολο «Βατόμουρο» που καλούμαι να δώσω, ενώ αμφιβάλλω για το αν η στήλη θα βραβεύσει ποτέ κάποιον άλλον όχι μεμονωμένα, αλλά για το σύνολο του «έργου» του. Σε αυτό το σημείο, οφείλουμε να του αναγνωρίσουμε τη «διάκριση».

Τι είναι όμως αυτό που κάνει τη γραφή του Χειμωνά τόσο κακή θα αναρωτηθεί κανείς; Κατ’ αρχάς το προφανές. Δηλαδή το γεγονός ότι δεν είναι γραφή. Ακόμα και στις πιο «ακατέργαστες» πένες υπάρχει μια στοιχειώδης αντίληψη που επεξεργάζεται τις προσλαμβάνουσες για να τις αποδώσει στο χαρτί, περιλαμβάνοντας μέσα βιώματα, τραύματα και ερεθίσματα. Αυτό δηλαδή που θα λέγαμε «αποτύπωμα» και που με τη σωστή διαχείριση και δουλειά μετατρέπεται σε «ύφος». Τόσο μοναδικό για ένα συγγραφέα όσο και η ίδια του η ύπαρξη.

Στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν υπάρχει τίποτα, nada, πέρα από μία αντίληψη τόσο περιορισμένων αποχρώσεων και φτωχού λεξιλογίου που θα μπορούσε να συναντήσει κανείς μόνο σε γυμνασιακές εκθέσεις.

 

Αντιγράφω για να μη μακρηγορώ.

 

«Άκουσες αυτό το φριχτό που συνέβη; Μια νεαρή κοπέλα, πρωταθλήτρια του πινγκ πονγκ, τη χτύπησε λεωφορείο στην παραλιακή. Ήταν τόσο όμορφη».
Ο Στέφανος Μανωλάς, διάσημος συγγραφέας που δυσκολεύεται να γράψει το επόμενο βιβλίο του, σοκάρεται από την είδηση του θανάτου της Μαριαλένας Χαλκίδου.

 

Πρόκειται για απόσπασμα από το οπισθόφυλλο του βιβλίου του «Αίτημα Φιλίας» και παρατίθεται χωρίς περαιτέρω σχόλια…

 

Θα μπορούσε εδώ να αντιτάξει κάποιος ότι η υπεραπλουστευμένη γραφή, η παιδαριώδης απλοϊκότητα μπορεί θεμιτά να χρησιμοποιηθεί προκειμένου να εξυπηρετήσει τις ανάγκες ενός βιβλίου,  το κάνει περίφημα ο Ραπτόπουλος στον εμβληματικό «Εργένη», με τη διαφορά ότι ο συγκεκριμένος ξέρει καντάρια μπάλα. Στην περίπτωση του Χειμωνά έχουμε το τόσο όσο, αυτό δηλαδή που πραγματικά μπορεί, είτε πρόκειται για την «Ανεξιχνίαστη Ψυχή» , είτε για τη «Μπλε ώρα» (σ.σ πραγματικοί τίτλοι βιβλίων του και όχι αποκυήματα της προσωπικής μου φαντασίας). Συμπερασματικά το βρίσκω από δύσκολο έως απίθανο να βρω ένα έστω και θετικό στοιχείο στη γραφή του και υποπτεύομαι ότι δεν είμαι ο μόνος. Ενδεικτικά και για να κλείσω την απονομή μεταφέρω τα λόγια αναγνώστη από το “goodreads” αφήνοντας τις περαιτέρω εντυπώσεις στην κρίση των αναγνωστών…

Δεν υπάρχει καμία μα απολύτως καμία δικαιολογία για έναν μεγάλο εκδοτικό οίκο όπως ο Πατάκης για την έκδοση βιβλίων όπως το παρόν. Ακόμη και αν οι γονείς του συγγραφέα ήταν επιτυχημένοι συγγραφείς, ακόμη και αν ο ίδιος ήταν μέλος πολιτικού κόμματος, ακόμη και αν δεν ξέρω και εγώ τι. Είναι απαράδεκτο. Ο άνθρωπος δεν είναι συγγραφέας. Δεν το έχει. Δεν μπορεί, πως το λένε. Και κάποιος πρέπει να του το πει επιτέλους. Έχω διαβάσει κυριολεκτικά εκατοντάδες βιβλία σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας και τέτοιο χάλι δεν έχω ξαναδεί. Ούτε σε επί πληρωμή εκδόσεις των πιο παρακμιακών εκδοτικών οίκων. Ούτε σε αυτοεκδόσεις. Πουθενά. Απλά θλιβερό.

Χρυσό Βατόμουρο νο6

Θανάσης Χειμωνάς

Για το σύνολο του έργου του

του Αχιλλέα Σωτηρέλλου

© 2019 by Achilleas and Camilo