Το χειρότερο πράγμα στη συγγραφή είναι η επιτήδευση, και το δεύτερο είναι το να μαϊμουδίζεις, δηλαδή να κοπιάρεις έναν συγγραφέα που γουστάρεις, και να γράφεις ακριβώς σαν και αυτόν.


Στο βιβλίο τα Γυμνά Τρολ, έχουμε από τη μια, την επιτήδευση , και την προσπάθεια να προκαλέσει ο συγγραφέας, να τραβήξει το ενδιαφέρον με εξωπραγματικές ιστορίες, καταστάσεις και πράξεις των ηρώων του, που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως υπερρεαλιστική γραφή, οπότε εδώ δέχομαι έως ένα σημείο τον αντίλογο.


Από την άλλη όμως, το κοπιάρισμα, η αντιγραφή και το μαϊμούδισμα του Μπουκόφσκι, καταντάει κουραστικό έως και εκνευριστικό, για κάποιον που έχει διαβάσει πέντε βιβλία στη ζωή του.


Ο Στέλιος Παπαγρηγορίου, στο μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου του, παίρνει τις ιστορίες του Τσαρλς Μπουκόφσκι, κάνει copy paste, αλλάζει τοποθεσίες και ονόματα, και τις πετάει στο βιβλίο του. Οι ήρωες των διηγημάτων είναι φτηνές ελληνικές καρικατούρες του Henry Chinaski ( alter ego του Τσάρλς Μπουκόφσκι), που δεν πείθουν σε καμία των περιπτώσεων.


Οι ήρωες του, που στο 90 % των περιπτώσεων, δεν διαφέρουν ο ένας από τον άλλον, ακόμα και στην αμφίεση τους, (σγουρά μαλλιά σαν θάμνος όπως μα αναφέρει ο συγγραφέας σε τουλάχιστον πέντε διαφορετικά διηγήματα, σκουλαρίκια, μούσια και ασχημόφατσα), έχουν την ίδια συμπεριφορά καθόλη τη διάρκεια των ιστοριών. Κυνικότητα, αλκοολισμός, έλλειψη χρημάτων, σεξουαλικές επιθέσεις σε όμορφες 30χρονες μελαχρινές γυναίκες, που αντί για κατηγορίες για βιασμό, στέφονται ΠΑΝΤΑ με επιτυχία, ‘’αφού τις έβαλα πρώτα 2-3 δάχτυλα στο υγρό μουνί της’’, όπως μας λέει σε άλλες 15 ιστορίες ο συγγραφέας.


Δεν ζούμε όμως στο Λος Άντζελες του 1970, αλλά στην Ελλάδα του 2020. Και επίσης οι ιστορίες του Τσινάσκι ή του Μπουκόφσκι, οι περισσότερες ήταν πραγματικά γεγονότα, σε αντίθεση με τις ιστορίες του Έλληνα συγγραφέα που είναι μια προσπάθεια να αντιγράψει έναν πολύ γνωστό τρόπο γραφής.


Δεν έπεσα από τα σύννεφα όταν διάβασα σε μία συνέντευξη του Παπαγρηγορίου στο έγκριτο ηλεκτρονικό περιοδικό ‘’αναγνώστης’’(μη γελάτε ρε), ότι το μόνο που διαβάζει είναι Μπουκόφσκι.

 

Για μένα ο συγγραφέας πρέπει να είναι πρώτα αναγνώστης, και μετά να γράφει. Αλλά αυτό δεν είναι απόλυτο. Υπήρξαν σπουδαίοι συγγραφείς που δεν διάβαζαν σχεδόν ποτέ, οπότε κ' εδώ δέχομαι αντίλογο.

Ούτε το ότι μαϊμουδίζει έναν γνωστό συγγραφέα είναι καταδικαστέο. Όλοι όταν ξεκινήσαμε την συγγραφική μας διαδρομή προσπαθήσαμε με κόπο να αποτινάξουμε τα αναγνώσματα και τις επιροές μας.

Η διαφορά μας είναι, ότι εμείς οι φυσιολογικοί ανθρώποι, που απλά φυτρώσαμε στη λογοτεχνική πιάτσα επειδή γουστάραμε να γράφουμε, δεν εκδώσαμε τα πρωτόλεια μας και τα παρουσιάσαμε σαν πρωτότυπα.


Αναρωτιέμαι λοιπόν, πώς ένας εκδοτικός οίκος όπως η Νεφέλη, που για κάποιο λόγο τον έχω σε εκτίμηση, δέχτηκε να εκδώσει μια συλλογή διηγημάτων, η οποία είναι ολοκάθαρα μια κόπια Μπουκοφσκικής γραφής, και δεν έπιασε το συγγραφέα να του πει ‘’έλα εδώ ρε Στελάρα, καλά γράφεις, αλλά διάβασε δέκα βιβλία , και απέκτησε δικό σου ύφος’’


Το πιο στενάχωρο είναι ότι ο Παπαγρηγορίου, όταν αποφασίζει να αποτινάξει τον Μπουκόφσκι από πάνω του, δεν γράφει άσχημα. Οι ελάχιστες ιστορίες του βιβλίου που δεν αναφέρονται σε ένα λούμπεν στοιχείο το οποίο κλάνει, πίνει μπύρες, γράφει και γαμάει, έχουν λογοτεχνικό ενδιαφέρον, και δείχνουν ότι ο Παπαγρηγορίου το κατέχει το άθλημα.


Το χρυσό βατομουράκι λοιπόν που απονέμω σήμερα, δεν έχει να κάνει με ένα βιβλίο που είναι παραλογοτεχνία, ή λογοτεχνία του κώλου που είχε πει κάποτε ο δάσκαλος μου, ούτε  εμπάθεια ή χολή προς ένα πρόσωπο  μιας και διαβάζοντας τον Παπαγρηγορίου σε συνεντεύξεις, μου φάνηκε πολύ cool.

Το χρυσό βατόμουρο απονέμεται σε ένα βιβλίο, ή μάλλον σε ένα είδος βιβλίων που γράφονται για να προκαλούν, που για κάποιους αδαείς είναι πρωτότυπα και μοντέρνα λογοτεχνία, αλλά στην ουσία είναι κόπιες πολύ καλύτερων προγενέστερων βιβλίων.


ΥΓ. Φίλε Στέλιο, Peace , και άμα διαβάσεις αυτό το άρθρο , no hard feelings, προτίθεμαι να σε κεράσω καφεδάκι, και να σου δανείσω πέντε βιβλία να ξεκολλήσεις λίγο από τον θείο Τσάρλς.

Χρυσό Βατόμουρο νο8

Στέλιος Παπαγρηγορίου

''Γυμνά Τρολ''

του Αλέξανδρου Πετρόχειλου

© 2019 by Achilleas and Camilo