Αττικός ουρανός

και η αύρα του γυμνού Υμηττού

να χορεύει αργά στο δρόμο μας

και να μας λούζει με αποτυπώματα ευτυχίας

τις πρώτες πρωινές ώρες

μιας μέρας ενός Νοέμβρη

μιας ξεχασμένης από το ημερολόγιο ημέρας

που δεν θα την θυμάται ποτέ κανένας

εκτός από εμάς τους δυο

τόσο ασήμαντης και απαξιωμένης

από την προσμονή του Βασιλιά Δεκέμβρη

τόσο γκρι σαν το φαιό

ξεχασμένης φρεγάτας στο Ιόνιο

γδαρμένο από το αλάτι

και την εγκατάλειψη

ανεκμετάλλευτη και αφορισμένη

απ’ την διάθεση ακόμα

και του πιο αισιόδοξου ονειροπόλου

 

και μια αδιάφορη

και καλυμμένη με αμέτρητα μόρια

αστικής σκόνης βιτρίνα

ο καθρέπτης των ψυχών μας,

ζωή μου

την ώρα που ενώνονται για πρώτη φορά

θυμάσαι;

Κοίταξέ μας, σου είπα

και γέλαγες με την προσταγή

ο αναστεναγμός της πόλης

που ξυπνούσε

σήμανε το τέλος της νύχτας

κόρνες αγχωμένων οδηγών

και γέλια ξενύχτηδων

σ’ ένα τρίγωνο δίπλα από την γη

της γης της επαγγελίας

την αντιπροσωπεία της πλατείας Μαβίλη

Αττικός ουρανός

του Γιάννη Σίννη

© 2019 by Achilleas and Camilo