© 2019 by Achilleas and Camilo

Αυτά τα πολύ κουλτουριάρικα εγώ δεν τα μπορώ

Το at eternitys gate, είναι μια βιογραφία του ζωγράφου Βαν Γκογκ. Μια ιστορία με πολύ ψωμί, που θα μπορούσε να γίνει μια υπέροχη κλασσική ταινία. Αν αναλογιστούμε ότι στον πρωταγωνιστικό ρόλο βρίσκεται ο Γουίλιαμ Νταφόε, και τον πλαισιώνουν οι Oscar Isaac και  Mads Mikelseen, όλα αυτά σε προϊδεάζουν για δυο ευχάριστες ώρες

 

Αμ δε. Τα κατάφερε ο σκηνοθέτης, ο Julian Schnabel ( Το σκάφανδρο και η πεταλούδα, Πριν πέσει η νύχτα), να με διαψεύσει.

Εν αρχή έχουμε την κάμερα πάρκινσον. Και δεν μιλάω για λήψεις στυλ ντοκιμαντέρ, τρεμάμενες που  προσπαθούν να κάνουν την ταινία ρεαλιστική. Μιλάω για λήψεις με 9 μποφόρ, σε στυλ πως βλέπουμε τη ζωή μέσα από τα μάτια του Βαν Γκογκ.  Σκύβει να δέσει τα κορδόνια του ο Βαν Γκογκ ,σκύβουμε κ’ εμείς, τρέχει στην ύπαιθρο ο Βαν Γκογκ, τρέχουμε κ’ εμείς, κατουράει ο Βαν Γκογκ, κατουράμε κ’ εμείς.  Έξυπνο σαν ιδέα, ζαλάδα και ανακατωσούρα στη πράξη.

Πετάει σε όλα αυτά και ένα κίτρινο φίλτρο και μια θολούρα στο κάτω μισό της εικόνας, για να μας δείξει πάλι τον κόσμο του Βαν Γκογκ. Καλή ιδέα αδελφέ μου, αλλά κουραστική για δύο ώρες ταινία. Και αφού θες να το κάνεις ρεαλιστικό το φιλμ, ε μην μου κάνεις την ταινία στα Αγγλικά. Εκεί που ξεκίνησε με Γαλλικά, ξαφνικά στη μέση μιας πρότασης μας το γυρνάει στα Αγγλικά (κλασσική μαιμουδιά του Χόλιγουντ, μην κουράσουμε τους Αμερικάνους και διαβάσουν και καναν υπότιτλο).

 Και αφού έχουμε αυτές τις ιδιαίτερες αλλά κουραστικές πρωτοτυπίες του σκηνοθέτη, του έρχεται και η εξής πρωτότυπη ιδέα (not) : ‘’δε βάζω και μπρος πίσω σκηνές, να κάνω το μυαλό του θεατή κιμά;΄΄ Όπου βλέπεις μια συρραφή άσχετων σκηνών, χρονολογικά ακανόνιστων, χωρίς αρχή μέση και τέλος, και εγώ βρέθηκα να ψάχνω το αυτί του Βαν Γκογκ αν είναι στη θέση του, για να καταλάβω σε πια περίοδο βρίσκομαι.

Αν εξαιρέσεις την ερμηνεία του Νταφόε, και ελάχιστους διαλόγους που ασχολούνται με την τέχνη, και τη σχιζοφρένεια , η ταινία αυτή ήταν για μένα απογοήτευση. Καταλαβαίνω το σκεπτικό του σκηνοθέτη, να μας δείξει τη ζωή, την παράνοια και την τέχνη του ζωγράφου σαν να είμαστε εμείς ο Βαν Γκόγκ, αλλά πραγματικά, δε θέλω να είμαι μέσα στο μυαλό του Βαν Γκογκ ούτε για δύο ώρες. Προτιμώ να θαυμάζω τους πίνακες του.

Έπρεπε να ψυλλιαστώ την πατάτα, από τον τίτλο της ταινίας. Όπου βλέπω λέξεις όπως ‘’αιωνιότητες’’, ‘’παντοτινά’’ και ‘’ηλιογέρματα’’, πρέπει να κόβω λάσπη.

Τελικά, αυτά  τα πολύ κουλτουριάρικα εγώ δεν τα μπορώ. Βαθμολογία 5 στα 10.

At eternity's gate

του Αλέξανδρου Πετρόχειλου