© 2019 by Achilleas and Camilo

Το ένα θέμα λοιπόν με τους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς, είναι οι κριτικές επιτροπές. Συνήθως απαρτίζονται από δεινόσαυρους λογοτέχνες κάτι προϊστορικά πλάσματα, που ακούνε Φαραντούρη και Τζένη Βάνου, πίνοντας Μπυράλ ανακατεμένο με άσπρο κρασί, διαβάζουν και Λουντέμη, και η δουλειά τους είναι να κριτικάρουν κείμενα που έχουν γραφτεί τον 21ο αιώνα.

Συνήθως είναι φιλόλογοι, δικηγόροι, ιατροί – μέτριοι συγγραφείς. Τα χρόνια έχουν περάσει, οι εποχές τσουλήσανε, πλέον οδηγούμε αυτοκίνητα και όχι κάρα, και στην καθημερινότητα μας έχουν μπει μερικά διαόλια, όπως το ιδερνέτ, το φειςμπούκ (με τόνο στο μπουκ),  η έγχρωμη τηλεόραση και το πλυντήριο. Κατά τη γνώμη μου, δεν μπορούν άτομα ξεπερασμένης αντίληψης και γούστου, να κρίνουν φρέσκα κείμενα νέων λογοτεχνών. Εκτός αυτού, οι συγκεκριμένοι τύποι, βρίσκονται εκτός ελληνικής πραγματικότητας όχι μόνο λογοτεχνικά, αλλά και στην καθημερινότητα τους.

Αλλά στην τελική πάντα θα υπάρχει η υποκειμενικότητα στην κρίση για ένα λογοτεχνικό δημιούργημα, οπότε δεν μπορούμε να πούμε και πολλά. Δικά μου διηγήματα και ποιήματα που θεωρούσα μέτρια, έχουν διακριθεί σε διαγωνισμούς, και άλλα που θεωρούσα  καλά , πάτωσαν. Οπότε at the end of the day,  τα κείμενα είναι στην κρίση και στο γούστο του εκάστοτε αναγνώστη. 'Οταν οι διαγωνισμοί γίνονται με διαφάνεια και όχι με την απαίτηση αποστολής ενυπόγραφων (με όνομα και επώνυμο δλδ) δουλειών (λέγε με Ιανό).

Το δεύτερο σκέλος, και η αφορμή για να γράψω αυτό το άρθρο, η απατεωνιά δηλαδή αυτών των διαγωνισμών, έγκειται στο γεγονός, ότι οι συντελεστές που βραβεύονται για τα έργα τους, το μόνο που αποκομίζουν είναι να δουν το κείμενο τους τυπωμένο. Μόνο που τα βιβλία πωλούνται, δε δωρίζονται. Κάποια λεφτά κερδίζονται από αυτή την προσπάθεια των συγγραφέων. Και όλα αυτά τα λεφτά, λίγα ή πολλά, πάνε στην τσέπη των εκδοτών, ή των λογοτεχνικών περιοδικών ή σάιτ, που διοργανώνουν τον εκάστοτε διαγωνισμό. Σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα, οι διακριθέντες συγγραφείς, δεν αποκτούν το αυτονόητο, ένα αντίτυπο δωρεάν  με το διήγημα ή το ποίημα τους, και αντ’ αυτού πρέπει να το πληρώσουν από την τσέπη τους.

 

Δεν είναι τυχαίο ότι ξεφυτρώνουν διαγωνισμοί λογοτεχνίας συνεχώς τώρα τελευταία. Το ψώνιο του γραψίματος το έχουμε πολλοί, οι πόροι και η προσπάθεια να διοργανώσεις έναν τέτοιο διαγωνισμό είναι ελάχιστοι, και τα κέρδη είναι σίγουρα, γιατί εκτός από τους συγγραφείς, όλο και κάποιος φίλος-συγγενής θα αγοράσει το βιβλίο.

 

Οπότε γιατί να μην εκμεταλλευτούμε για άλλη μια φορά τους συγγραφείς. Είμαστε τα εύκολα θύματα, ποντάρουν στο ψώνιο και στην αγάπη μας για την λογοτεχνία  και κερδίζουν. Πολλές φορές νιώθω ότι είμαστε καλεσμένοι σε εκπομπή της Αννίτας Πάνιας. Αλλά μέχρι και εκεί, το καλύτερο νούμερο κερδίζει ένα ποσό. Εμείς κερδίζουμε μονάχα μια ένεση ανακούφισης στη ματαιοδοξία μας.

 

ΥΓ. Το καρτελ σύντομα θα διοργανώσει λογοτεχνικό διαγωνισμό. Τα κέρδη από τις πωλήσεις των βιβλίων θα δωθούν σε φιλανθρωπικούς σκοπούς (ναι καλά).

Η απάτη των λογοτεχνικών διαγωνισμών

του Αλέξανδρου Πετρόχειλου