Τα γραπτά του είχαν χαρακτηριστεί ακατανόητα, νεφελώδη ακόμα κι άχρηστα. Για πολλά χρόνια παρέμεναν στην αφάνεια, εντελώς ξεχασμένα. Αν και κάποιοι σύγχρονοί του κριτικοί (λιγοστοί είναι η αλήθεια) τα θεώρησαν πρωτοποριακά. Μάλιστα, ένας συνάδελφός του συγγραφέας –γενικώς αναγνωρισμένος–  απόρησε πού οι άνθρωποι των γραμμάτων (οι εγκεκριμένοι από τις πολιτειακές αρχές του τόπου, όχι άλλοι ) δεν μπόρεσαν να δουν το ταλέντο του και να καταλάβουν τα γραφόμενά του.

 Ήταν κι ιδιαίτερα επιθετικοί απέναντί του. Τον κατηγόρησαν ότι έγραφε ρητορείες, σοφίσματα, νεωτερικά λογύδρια, ανήθικα λιβελλογραφήματα, σουρεαλιστικά τερτίπια που δεν τα αντιλαμβάνονταν ούτε ένας εξασκημένος βιβλιόφιλος, ούτε ένας περιστασιακός αναγνώστης.

 

Ύστερα από πολύ καιρό – ο ίδιος δεν υπήρχε, είχε πεθάνει – το συγγραφικό του έργο θεωρήθηκε λογοτεχνικά μοναδικό. Συνδύαζε άρτια τη φιλοσοφία  με τη γλώσσα, την ποίηση με την ιστορία, τους χαρακτήρες με την ψυχολογία, την πολιτική με την πραγματικότητα.

 Ακαδημαϊκοί και καλλιτέχνες είπαν ότι τα βιβλία του έδιναν απαντήσεις σε ερωτήματα που απασχολούσαν τον άνθρωπο αιώνες. Οι ειδήμονες περί του πνεύματος και της τέχνης, υποστήριξαν ότι μοναδικές απαντήσεις υπήρχαν στα έργα του, απλώς δεν είχαν τεθεί οι ανάλογες ερωτήσεις.  Τώρα που «ανακαλύφθηκαν» οι ερωτήσεις, οι απαντήσεις ήταν ήδη γραμμένες. Απλά, οι «κρυμμένες» ερωτήσεις ήταν  αποκλεισμένες απ’ την αδιαφορία (και τη μετριότητα) επίσημων λογοτεχνών, μεγαλοεκδοτών και ηθικολόγων ταγών (του μικρόκοσμου μας και της μεγάλης μας οικουμένης).

Απαντήσεις και ερωτήσεις

του Χριστόφορου Τριάντη

© 2019 by Achilleas and Camilo