© 2019 by Achilleas and Camilo

Έχει μαλλιάσει η γλώσσα μου να λέω ότι οι Έλληνες σκηνοθέτες καλό είναι να αφήσουν κάτω τα μολύβια και να επικεντρωθούν στους όποιους εναπομείναντες καλούς Έλληνες συγγραφείς έχουν μείνει σε αυτή τη χώρα, ειδάλλως αν η κούτρα τους κατεβάζει ό,τι τους έρχεται εν είδει σεναρίου, θα εξακολουθήσουμε να παράγουμε φτηνές απομιμήσεις weird wave (τρομάρα μας) με ό,τι αυτό συνεπάγεται για το οπτικό και ακουστικό νεύρο του θεατή. Ο Σωτήρης Γκορίτσας, σε μια σπάνια έκλαμψη αποφάσισε να μεταφέρει το βιβλίο του Δενδρινού «Απ΄τα κόκκαλα βγαλμένα» συμβάλλοντας σε ένα τιμιότατο αποτέλεσμα.

Σε αυτήν, ο παραλογισμός του Εθνικού Συστήματος Υγείας  θίγεται μέσα από τα μάτια ενός νέου που καταφθάνει στο νοσοκομείο «Άγιοι Πάντες» για να εργαστεί ως ειδικευόμενος ορθοπεδικός μπλέκοντας σε μια σειρά από ευτράπελα ως απόρροια της ανοργανωσιάς, της πλημμελούς χρηματοδότησης και του Ελληνικού δημοσιοϋπαλληλικού ωχαδερφισμού.

Ο σκηνοθέτης χωρίς καμία διάθεση να εξιδανικεύσει ένα ξεχαρβαλωμένο σύστημα υγείας στήνει την κάμερα του σε ετοιμόρροπους διαδρόμους νοσοκομείων, τιγκαρισμένους θαλάμους νοσηλείας και ντουμανιασμένες συνδικαλιστικές συνελεύσεις. Αντί να μεταδώσει τη μιζέρια ωστόσο, η ταινία αποπνέει ανθρωπιά, χιούμορ και υγεία. Όλα αυτά τα συστατικά δηλαδή που χρειάζεται ένας λειτουργός στο ταλαιπωρημένο σύστημα για να επιβιώσει.

Εξαιρετικός στον πρωταγωνιστικό ρόλο ο Αργύρης Ξαφής, ενσαρκώνει με πειστικότητα τον ρόλο του καθημερινού ήρωα πλαισιωμένος από μια ομάδα εξαιρετικών ηθοποιών (Χατζησάββας, Ήμελος, Μουρίκης). Ο Γκορίτσας αν και αποτελεί έναν σκηνοθέτη ήπιων τόνων και χαμηλών δυνατοτήτων μας χαρίζει ίσως την καλύτερη δουλειά του ακολουθώντας ένα βιβλίο γραμμένο από τον πλέον ειδικό (σ.σ ο συγγραφέας είναι ιατρός) χωρίς να προσφεύγει σε υπερβολές και αχρείαστους εντυπωσιασμούς. Εν κατακλείδι αν κάποιος επιθυμεί να έχει μια εικόνα για το τι εστί δημόσιο νοσοκομείο, δεν έχει παρά να παρακολουθήσει αυτή την τιμιότατη κατάθεση ψυχής.

''Απ' τα κόκκαλα βγαλμένα''

του Αχιλλέα Σωτηρέλλου