Κοιμάσαι πάντα

με πόρτα ξεκλείδωτη,

λείπουν οι κλέφτες·

κι ο Χάρος  μπαίνει μόνο

από τις χαραμάδες

 

Σαύρες κι αράχνες

φωλιές χτίζουν στις πέτρες

του σπιτικού μας·

σιμά δειπνούν στο τζάκι

σαν παλιοί συγκάτοικοι

 

Μετράς τη μέρα

στα δυο ηλιοτρόπια

που ‘χεις για μάτια·

και στ’ όνειρό σου βλέπεις

να σε μετρά η μέρα

 

Απ’ άκρη σ’ άκρη

γεφύρι σκουριασμένο

το πέρασμά μας·

κι ακόμα χάμω ρέουν

τ’ αλλοτινά μας νιάτα

 

Κυλά ο χιονιάς

στο πρόσωπο, στο σώμα,

σε κάθε φλέβα·

την άνοιξη σα λιώσει

νερό θα ‘σαι στο χώμα

 

Κοπάδι περνά

το θέρος μηρυκάζει

της γης που σπέρνεις·

πριν γίνεις κυπαρίσσι

με λίπασμα σε ραίνει

 

Χώμα η μνήμη,

σα φθινοπώρου φύλλα

χαρές την τρέφουν·

βροχές ρίχνουν τα μάτια

φυτρώνουν μανιτάρια

Αιτωλία

του Αργύρη Κόσκορου

© 2019 by Achilleas and Camilo