Αγαπητή Αφροδίτη, για να ξεκινήσω με ένα κομπλιμάν δεν μπορώ να πω ωραία είσαι, αλλά εμένα δεν μου κάνεις, βέβαια η συγκεκριμένη επιστολή δεν γράφεται υπό τη μορφή ερωτικής εξομολόγησης αλλά όπως και να χει οφείλω να σου το πω. Προσωπικά για να μεταχειριστώ ορισμένα κλισέ αντίστροφου σεξισμού- που χρησιμοποιούνται κατά κόρον στις αντροπαρέες- σε βρίσκω πολύ κοινή, ντεκαβλέ, άκωλη λίγο ξυλάγγουρο που θα λεγε και ο θυμόσοφος λαός. Φυσικά δεν τα υιοθετώ, πολιτισμός είναι η κατάπνιξη των ενστίκτων όπως θα έλεγε και ο Φρόιντ και σίγουρα δεν κρίνεται από την τρίχα στη μασχάλη, την οποία παρεμπιπτόντως μπορεί να βρω πολύ ερωτική…


Ερωτική βρίσκω και μια παχουλή- ή και χοντρή- γυναίκα στην παραλία Αφροδίτη μου, εσένα πάντως δεν θα γυρίσω να σε κοιτάξω δεύτερη φορά, βλέπεις αν και παιδί μιας γενιάς που μεγάλωσε με τις κωλοφυλάδες του Κωστόπουλου ζήτημα αν έχω ξεφυλλίσει δύο τρία τεύχη τους. Συνεπώς, τα κριτήρια μου έμειναν ανέπαφα από χειρουργικά νυστέρια… 


Πάνω από όλα όμως, Αφροδίτη, σίγουρα δεν θα μπορούσα ποτέ να ερωτευτώ μια γυναίκα που ασχολείται τη μισή μέρα με την ομορφιά της, διότι όσο όμορφη και αν μπορεί να είναι η ανασφάλεια της την κάνει στα μάτια μου αποκρουστική. Ομορφιά είναι το μπρίο, η χάρη, ο γυναικείος τσαμπουκάς, οι ραγάδες, τα μπουτάκια, το σπιρτόζικο βλέμμα, ένα σωρό πράγματα τέλος πάντων που αντιβαίνουν τον ανθρωπότυπο που με τόση αφέλεια προβάλεις σαν εργοστασιακή ρέπλικα. 


Γνωρίζω πως έχεις διαβάσει Μαρξ κατά δήλωση σου και κατάλαβες κάθε του κόμμα και τελεία. Δεν ξέρω ωστόσο αν έχεις σταθεί μπροστά από έναν πίνακα του Μποτιτσέλι, αν διάβασες ποτέ Μπρυκνέρ για να καταλάβεις τι εστί πραγματικά μοιραία γυναικεία φύση, αν έστω είδες μια ταινία του Φελίνι. Γιατί αγαπητή μου ομορφιά και τέχνη (πάντα αλληλένδετα) δεν είναι τα ιλουστρασιόν φυλλάδια των συνοικιακών γυμναστηρίων. 


Γι΄αυτό σου λέω, καταλαβαίνω απόλυτα την αισθητική σου όπως τη διαμόρφωσες μέσα στο φυτώριο της ΔΑΠ, έχω βρεθεί ο έρμος σε ένα από τα πάρτι σας και δεν μπορούσα να ξεχωρίσω τον έναν από τον άλλον. Αλλά ο κόσμος είναι πολύ πιο περίπλοκος, δεν είναι μια ευγονική ομορφιά την οποία σίγουρα ο εκλιπών μέντορας σου επιθυμούσε, αλλά η ποικιλομορφία που η φύση απλόχερα μας χάρισε, βγες χωρίς τις παρωπίδες σου σε μια παραλία και θα το καταλάβεις… 
 

nb_latinopoulou1-1068x625.jpg

Ωδή στις Παχουλές

του Αχιλλέα Σωτηρέλλου