‘‘Πήγαινε το μυαλό σου στην επόμενη στάση. Είναι κακός οιωνός να κατεβαίνεις μόνο σε μία. Η κατάρα που αρχίζει από Ρ θα σου στεγνώσει τα μάτια και είναι πολύ πιθανό να μην το αντιληφθείς ποτέ’’

Κοιτάζω γύρω μου και παίρνω δύναμη από τα άδεια καθίσματα, τους ερημικούς δρόμους, την πόλη φάντασμα. Είμαι πραγματικά μόνος μου σ’ αυτό τον βουβό λαβύρινθο; Κατεβαίνω και αντικρίζω στον καθρέφτη όλες τις αμαρτίες του πολιτισμού, την εξέλιξη του ανθρώπου εις βάρος της ίδιας της ζωής.

Βλέπω την εξολόθρευση των ειδών, δεν έχουν λογική ακούω μια φωνή. Βλέπω την δηλητηρίαση της Φύσης, άψυχα αντικείμενα που βρέθηκαν στον δρόμο μας. Βλέπω ανθρώπους εναντίον ανθρώπων, ή εμείς έχουμε δίκιο ή εσείς άδικο το διαχρονικό σύνθημα. Βλέπω τέλος την ολοκληρωτική καταστροφή του πλανήτη, ήταν δικός μας ευθύς εξαρχής.

Μάταια όλα. Η ζωή είναι μια καυστική τραγωδία με κωμικές προεκτάσεις. Τι ηλιθιότητα! Αρπάζω το μέσο της λύτρωσης και φτιάχνω κενά, ένα, δύο, τρία, κάτω από το κέντρο της ύπαρξης. Ένα ζεστό ρυάκι κατρακυλάει από βαθιά πηγή. Βαρύτητα. Αιωνιότητα. Και τα καθίσματα γεμίζουν, οι δρόμοι σφύζουν από κίνηση, η πόλη δεν ξαποσταίνει ποτέ.

Η θυσία αργεί να γίνει αντιληπτή, το σύνολο σαπίζει. Ποιο το νόημα άλλωστε;

Concrete

Ψυχρή Καρδιά

του Βασίλη Μέγα

© 2019 by Achilleas and Camilo