Είναι το «Δώρο» η ντροπή της λογοτεχνίας;

Ο τίτλος είναι κατά το ήμισυ παραπλανητικός. Καθώς σίγουρα δεν πρόκειται για λογοτεχνία, περισσότερο ομοιάζει με μαγγανεία κάποιου φύλαρχου στα βάθη της υποσαχάριας επικράτειας παρά με υποτυπώδες έστω ανάγνωσμα, μια εύκολη συνταγή δηλαδή δια πάσα νόσο και χωρίς συνταγογράφηση. Εδώ όμως γεννιέται το εξής διαχρονικό ερώτημα, φταίει η αγία Αθανασία του Αιγάλεω ή οι ακόλουθοι της, είναι με άλλα λόγια η Ελληνική κοινωνία τόσο καθυστερημένη; Όταν το μεγαλύτερο κομμάτι της νανουρίζεται με survivor και big brother η απάντηση είναι προφανώς και ναι.

Θυμάμαι την πρώτη φορά που ο συνεταίρος με είχε εισαγάγει στο μαγικό κόσμο αυτού του «βιβλίου». Κρατούσαμε την κοιλιά μας μισή ώρα από τα γέλια. Ένας αχταρμάς «μπακαλιάρων» και φτηνών διδακτισμών. Όταν ωστόσο πληροφορήθηκα για την εμπορική ανταπόκριση του το γέλιο έδωσε τη θέση του στον προβληματισμό.

Το γεγονός ότι διάγουμε έναν δεύτερο πνευματικό Μεσαίωνα δεν αποτελεί κοινό μυστικό, το επιβεβαιώνουν οι Έλληνες εκδότες με τις επιλογές τους, το κοινό εθίζεται όλο και περισσότερο στη μετριότητα και την κακή λογοτεχνία αδυνατώντας να αναπτύξει αντισώματα και προσωπική κρίση. Η σαρδελοποίηση πριμοδοτείται από αργυρώνητες κριτικές σε τάχα σοβαρά συστημικά μέσα και την επιβολή της πεποίθησης ότι «αφού το λέει αυτός καλό θα ναι» χωρίς φυσικά οι περισσότεροι να υποψιάζονται πως η «βαρύνουσα» γνώμη του έχει πρώτα πάρει την έγκριση από το λογιστήριο. Ακόμα και σε αυτή την περίπτωση όμως το συγκεκριμένο σύγγραμμα δεν υπάγεται καν στον χαρτοπολτό της κακής λογοτεχνίας, τον ξεπερνάει μαζί με τις πωλήσεις του.

Αν επιχειρήσω μια πρώτη επιδερμική ανάλυση το πρώτο σχόλιο είναι ότι ο σημερινός δυτικός ανθρωπότυπος ζητάει όλο και πιο εύκολες απαντήσεις, όλο και περισσότερο μασημένη την τροφή του, οι εποχές που ακόνιζε τους κυνόδοντες του και μαζί το πνεύμα του έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Σε αυτό το πλαίσιο η πανάκεια της «αυτοβελτίωσης» έρχεται και κουμπώνει, πόσο μάλλον όταν τα καίρια σημεία τονίζονται με κεφαλαία σα να απευθύνονται σε παιδάκι του δημοτικού που μαθαίνει ανάγνωση ή προπαίδεια.

Δεν είναι τυχαίο πως ο Μπουκάι και ο Γιάλομ πουλάνε τρελά, προσοχή σε καμία περίπτωση δεν τους συγκρίνω με έναν τυχάρπαστο και αστοιχείωτο άνθρωπο, γιατί αν οι πρώτοι έχουν ένα ψυχαναλυτικό βάθος ώστε να εκλαϊκεύσουν τις δύσκολες έννοιες ο συγκεκριμένος δεν έχει το παραμικρό υπόβαθρο. Ωστόσο κάνω μια διαπίστωση που σε εποχές σαν την σημερινή μπορεί να βρει πολλούς μιμητές, πολλές Αθανασίες του Αιγάλεω συμπτυγμένες σε ένα εγχειρίδιο που ξεγυμνώνει τη ντροπή όχι απαραιτήτως του συντάκτη του, αλλά της κοινωνίας μας εν γένει…

Χρυσό Βατόμουρο νο10

Στέφανος Ξενάκης

''Το Δώρο''

του Αχιλλέα Σωτηρέλλου

© 2019 by Achilleas and Camilo