Εύα Αραμπατζή

Φέτος θα ζούσε τα πρώτα της Χριστούγεννα. Αν όμως μπορούσε να βγει έξω τα βράδια, θα έβλεπε την πόλη έρημη και υπερβολικά στολισμένη. Τα χριστουγεννιάτικα τραγούδια από τα μεγάφωνα του Δήμου θα την τραβούσαν στον άδειο πεζόδρομο με τα κλειστά εμπορικά και ίσως ένας αδέσποτος σκύλος να την ακολουθούσε μέχρι τα σκοτεινά μπαράκια στα διπλανά στενά. Τους πλανόδιους μικροπωλητές δεν θα τους συναντούσε. Για τα παιδιά με τα ακορντεόν, τα παιδιά με τα λουλούδια, τα παιδιά με τα χαρτομάντιλα, που άλλες χρονιές φορούσαν κόκκινα σκουφάκια σαν τον στρατό του Αη Βασίλη, δεν θα μάθαινε ποτέ ότι υπήρξαν. Είχαν όλοι εξαφανιστεί. Αλλά ήταν μόλις 10 μηνών. Παντοδύναμο παιδί του Covid και της Πανδημίας. Η μικρή Καραντίνα θα προλάβαινε σίγουρα να κάνει τα πρώτα της γενέθλια. Για Δεκαπενταύγουστο, δεν ήταν και τόσο σίγουρα τα πράγματα. Ούτε καν για δεύτερα Χριστούγεννα. Αλλιώς αλίμονο μας.

Αργύρης Κόσκορος

Θα ήταν λογικό, τόσον καιρό μετά το τέλος, η πόλη αυτή να έχει αφανιστεί και τα ίχνη να βρίσκονται στο υπέδαφος. Καθώς όμως οι πραγματικοί οικιστές των πόλεων δεν ήταν ποτέ οι

λαοί αλλά τα πνεύματα που όριζαν τις συνθήκες για να υπάρχουν, τα τσιμεντένια κτήρια, έστω χορταριασμένα και γεμάτα ρωγμές, στέκονται ακόμη όρθια. Το γεγονός επίσης ότι η πόλη συνεχίζει τον ετήσιο κύκλο της, -τώρα δα βγάζει φωτάκια και πλαστικές Παναγίες στις βιτρίνες για τα

Χριστούγεννα- θα μπορούσε να γίνει μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορίαꞏ κρίμα που δεν έμεινε κανείς να την καταγράψει.

 

Νικόλας Κακατσάκης

Την μυρωδιά της καραντίνας θέλησα να ξεπλύνω από πάνω μου κι απ’ το σπίτι την παραμονή των Χριστουγέννων κι άφησα τις μπαλκονόπορτες ανοιχτές, ντύθηκα πρόχειρα και βγήκα. Έψαχνα στις πλατείες εικόνες από τα δημοτικά στολίδια της φωτισμένης πόλης. Ήθελα καφέ και μελομακάρονα σε χάρτινο κουτί από φούρνο, αλλά η ουρά με το ενάμιση μέτρο απόσταση ανάμεσα στους πελάτες με τις μάσκες απαγορευτική. Μέτρησα βιαστικά, ήταν εννιά… “Εσύ δεν χωράς πουθενά” μου λες και μου παίρνεις την σειρά. Προκλητική σιλουέτα, στενό φόρεμα, γόβες, καλτσοδέτες, άρωμα από βρόχινο νερό σε κλαδιά πορτοκαλιάς. “Μελομακάρονο μου” σκέφτηκα. Ζήτησες τρία κιλά, “τα τελευταία μας κυρία” κάνει ο φούρναρης. Διαμαρτυρήθηκα έντονα. “Σας ενοχλεί ο νεαρός κυρία;” Γύρισες με το κουτί ανοιχτό και μου πρόσφερες χαμογελώντας πονηρά.

Δαμιανός Λαουνάρος

Τα λαμπάκια στο απέναντι μπαλκόνι αναβοσβήνουν. Τα παρατηρώ από την καρέκλα του γραφείου μου. Ο ρυθμός τους δεν μοιάζει γνώριμος.

Το δέντρο στο σαλόνι μου, μοιάζει ξένο. Κάποιος άλλος το τοποθέτησε εδώ. Με ξένα στολίδια, ξένες γιρλάντες και ένα αστέρι θαμπό στη κορυφή. Μόνο τα καμένα του λαμπάκια, μοιάζουν να είναι δικά μου.

Τα βαφτιστήρια στο τηλέφωνο, ζητούν δώρα, που δεν είδαν σε βιτρίνες. Κάποια οθόνη τάμπλετ, τις αντικατέστησε κι αυτές.

Πρέπει να ανοίξω την δική μου οθόνη τώρα. Με ένα κλικ μπορεί και να προλάβω. Με ένα μήνυμα β4 μπορεί και να τα δώσω εγκαίρως.

Φορώντας τρύπια φόρμα και μάσκα στο στόμα. Χωρίς φιλιά και αγκαλιές. Μόνο ευχές απ’ το ένα μέτρο. Ίσως τελικά, αυτά τα Χριστούγεννα μας αξίζουν.

Σταυρούλα Λέντζου

Στην αυλή τους είχαν ένα γέρικο έλατο, από τα χρόνια που γέννησε η Γαρουφαλλιά. Το‘χαν φυτέψει για καλοτυχία, για να βγουν γερά τ’ αγόρια της. Εκείνο το δεντράκι συντρόφευσε όλα τα παιδιά της οικογένειας. Στα πρώτα βηματάκια τους, ενώ μάθαιναν ανάγνωση, ως και την τελευταία μέρα πριν φύγουν για την πόλη, η πλατιά σκιά του ψήλωνε μαζί τους.

Ο Αναστάσης, στο μικρό του εργαστήρι, σκάλιζε ένα αστεράκι από ξύλο. Έξυνε και λείαινε τις γωνιές και τις πλευρές του για ώρα κι όταν τελείωσε τρύπησε τη μια γωνιά και πέρασε από μέσα ένα μικρό κομματάκι σπάγκο. Το κράτησε ψηλά και το καμάρωσε για λίγο.

Πλάι του, στα κοκκινωπά τούβλα του τοίχου, κρεμόταν μια φωτογραφία. Δυο μελαχρινοί άντρες και δυο χαμογελαστά κοριτσάκια αγκαλιασμένα, στην αυλή, μπροστά απ’ το έλατο.

Σηκώθηκε με κόπο απ’ την καρέκλα του και περπάτησε ως το δέντρο. Ζύγιασε με το μάτι τα χαμηλότερα κλαδιά του και κρέμασε στο πιο γερό το καφετί αστέρι του. Η γυναίκα του τον πλησίασε και κοίταξε προσεκτικά το στολίδι, που στεκόταν μονάχο του ανάμεσα στο πυκνό σκουροπράσινο φύλλωμα. Στάθηκε δίπλα του και τον αγκάλιασε.

«Για τα παιδιά μας γυναίκα», της ψιθύρισε. «Για να’ ναι κοντά τα παιδιά μας.»

Βασίλης Μέγας

Χριστούγεννα. Γιορτινή ατμόσφαιρα. Με γέλια και χαρές η οικογένεια μαζεύεται στο ζεστό και στολισμένο σπιτικό της. Πάνω στο τραπέζι βουνά από μελομακάρονα και κουραμπιέδες περικυκλώνουν την γεμιστή γαλοπούλα που αχνίζει λαχταριστά. Μα, αυτό είναι μια παραίσθηση. Η αλήθεια είναι πως το τραπέζι είναι άδειο, το σπίτι παγωμένο και η οικογένεια πεινάει. Τα παιδιά όμως βλέπουν στο κρεμασμένο, τρύπιο παλτό ένα πολύχρωμο έλατο, η μητέρα φέρνει όλο καμάρι τον δίσκο με το μπαγιάτικο ψωμί και ο χαμογελαστός πατέρας μοιράζει τα δώρα· βρώμικα λούτρινα απ’ τα σκουπίδια της γειτονιάς. Κανείς δεν τρέφει αυταπάτες. Η φτώχεια είναι ένα αδίστακτο τέρας με οκτώ μάτια. Μόνο η φλόγα της ελπίδας μπορεί να την σκοτώσει. Κι αυτή η οικογένεια θα γιορτάσει τα Χριστούγεννα καρτερώντας ένα θαύμα.

 

Νίκη Μουσούλη

Αυτά ήταν πράγματι τα πιο διαφορετικά Χριστούγεννα, μακριά από αγαπημένους, από αγκαλιές και φιλιά. Ή τουλάχιστον για τους περισσότερους. Για εκείνον ήταν όπως κάθε χρονιά. Μόνος κάθε χρόνο. Φίλους και οικογένεια είχε. Τους απέφευγε όλους κι είχε το κεφάλι του ήσυχο. Είχαν κάτι διαφορετικό αυτά τα Χριστούγεννα, όλοι με τις μάσκες, είχε χάσει τα χαμόγελα όλων. Ένιωσε να πνίγεται, πήρε ένα ξυλάκι. Το άναψε και ξαφνικά το δωμάτιο γέμισε χρώματα και ένα φωτεινό δέντρο έλαμψε εκεί που έστεκε το φουντωτό δικό του. Άναψε και δεύτερο ξυλάκι. Πρόσωπα αγαπημένα γέμισαν το χώρο. Άναψε ένα τρίτο ξυλάκι, μουσική πλημύρισε την ατμόσφαιρα. Μέχρι το πρωί ένιωθε ευτυχισμένος. Τις πρώτες πρωινές ώρες κατάλαβε πως ήταν λάθος να ανάψει τα αρωματικά στικ δίπλα στην καναβουριά.

 

 

Γιώργος-Νεκτάριος Παναγιωτίδης

Παραμονή Χριστουγέννων, μόνος. Για να ανανεωθώ, είχα πει να μαγειρέψω. Ρολό με πουρέ γλυκοπατάτας.

Πλησίαζε 10 το βράδυ, κόντευα να τελειώσω, όταν συνέβη κάτι αναπάντεχο: διακοπή ρεύματος.

-Φτου σας, ξεφτίλες, σκέφτηκα και βγήκα να δω αν τα άλλα σπίτια είχαν ρεύμα. Τότε αντίκρισα κάτι, κάτι αποκαλυπτικό.

Έχεις δει ποτέ πώς είναι η βαθιά νύχτα χωρίς τεχνητό φωτισμό; Χωρίς φανούς, χωρίς τα φώτα των μαγαζιών;
Δεν ξέρεις αν είσαι σε αυτό τον κόσμο ή στον άλλο.

 

Προχώρησα σαν υπνωτισμένος ως το τέλος της αυλής, βγήκα στο δρομίσκο και μετά σε ένα μεγαλύτερο. Η διακοπή ήταν γενική.

 

Υπνοβατούσα, ονειροβατούσα έτσι για πολύ, πηγαίνοντας σα χαμένος. Δε θυμόμουν να είχα ζήσει τελευταία κάτι σαγηνευτικότερο.

 

Άγια νύχτα, παραμιλούσα μέσα μου. Ή μήπως νύχτα άγια;

 

Κατερίνα Σερίφη

Σκύβω ελαφρά το κεφάλι, περνάω την ποδιά στο σβέρκο. Τη δένω γύρω από τη μέση. Στέκομαι μπροστά στο νεροχύτη και κοιτάω έξω την καρακάξα.

 

Ομίχλη, υγρασία, μούχλα, επίμονο ψιλόβροχο, επίμονο τρέμουλο, ψιλοσκόταδο, άδεια ποτήρια, άδεια μάτια, καλώς ήρθες στον κόσμο μου!  Έχει μάθει η ψυχή να ζει στα σκοτάδια. Έτσι μεγαλώνουν οι άνθρωποι εδώ γαλάζιε!

Η ψυχή το σκοτάδι της, το κορμί το αλκοόλ του, ο καθένας με την παραμύθα του και εγώ με τη δικιά σου.

 

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη υποταγή από ένα σβέρκο που σκύβει από συνήθεια.

Ξημέρωσαν Χριστούγεννα.

Παίζω με τις σκέψεις μου. Ψάχνω τις λέξεις που θα κάνουν τη μέρα Χριστουγεννιάτικη.

Μανταρίνια, κανέλα, μελομακάρονα, δέντρο, λαμπιόνια, μπάλες, γιρλάντες, κάλαντα, φάτνη, γαρύφαλλο, κόκκινο κρασί,  άστρο λαμπρό, κάρτες, ευχές.

 

Κώστας Τερζανίδης

 

-Γλυκιά μου Αναμπέλα, μη στεναχωριέσαι. Θα έρθει και η δική σου η

σειρά, θα το δεις. Είσαι κούκλα!

Τα χέρια του υπαλλήλου κατέβασαν τη φιλενάδα της από το ράφι, την τύλιξαν σε συσκευασία δώρου, έτοιμη προς παράδοση στον άνθρωπο που έκανε την παραγγελία. Αγχώθηκε. Παραμονή Χριστουγέννων, η ώρα περασμένη, τα μαγαζιά σε λίγο θα κλείσουν. Δεν πρέπει να απελπίζομαι, σκέφτηκε. Όλο και κάποιο κοριτσάκι θα με πρόσεξε στο eshop του καταστήματος και θα είπε «Μπαμπά, αυτή θέλω να μου φέρει φέτος ο Άη Βασίλης!».

Η ώρα περνάει και εκείνη ασφυκτιά μέσα στο στενό πλαστικό κουτί της. Τα φώτα σβήνουν. Ωχ!

-Μη φοβάσαι, κούκλα! Απ’ ό,τι φαίνεται, μαζί θα τα περάσουμε τα

Χριστούγεννα, της φώναξε ο αρκούδος από το απέναντι ράφι.

Χριστουγεννιάτικη Καραντίνα

Χριστουγεννιάτικος Διαγωνισμός

© 2019 by Achilleas and Camilo