Είναι το Φθινόπωρο όπου τα τραπέζια μας γεμίζουν. Και τα ψυγεία μας το ίδιο. Τα αναλώσιμα τελειώνουν ως δια μαγείας. Είναι τότε, που οι ελλείψεις σε προσωπικό έρχονται επιτακτικά στο προσκήνιο και ακόμη και οι συνδικαλιστές, που σε άλλη περίπτωση σπάνια κατέβαιναν στο υπόγειο, μας επισκέπτονταν για να μας καλέσουν σε κινητοποιήσεις. Είναι τότε που οι ιατροδικαστές βρίσκονται σε κατάσταση πανικού. Και όπως όλοι οι ανώτεροι δημόσιοι υπάλληλοι σε τέτοιες περιπτώσεις εκχωρούν τις υποχρεώσεις τους σε εμάς. Τους νεκροτόμους.

Ωραίος τίτλος, έτσι; Νεκροτόμος. Έμπλεος κύρους, γεμάτος στόμφο και τόσο δύσκολο να τον κατακτήσει κανείς. Ψέμματα. Διορίστηκα αμέσως μετά το στρατό με μοναδικό προσόν το απολυτήριο λυκείου. Ναι, εντάξει και τη βοήθεια του θείου μου, Διευθυντή τότε του Νοσοκομείου του νησιού. Τότε, ντε με την παλιά καλή κυβέρνηση. Ο μισθός τρέχει, το ίδιο όμως κάνω και εγώ. Χειμώνα καλοκαίρι μεταφέρω πτώματα, πλένω τα σάβανα στους κλιβάνους, καθαρίζω τα αίματα και ναι το φθινόπωρο κάνω και νεκροψίες. Είναι τότε που η θάλασσα ξεβράζει όλους εκείνους τους δύσμοιρους πρόσφυγες που πνίγονται όταν οι δουλέμποροι βυθίζουν τις βάρκες τους για να το σκάσουν εγκαίρως από το Λιμενικό. Ξεκινάνε το ταξίδι τους πριν πιάσει ο χειμώνας και δεν μπορούν να σταθούν πια στις απέναντι όχθες. Οι “κρατήσεις” εκτινάσσονται και έχουμε εκατό τοις εκατό πληρότητα. Οι ιατροδικαστές με αφήνουν μόνο μου και επισκέπτονται τις “όχθες του Άδη”, όπως τις λένε, μόνο για να υπογράψουν τα πιστοποιητικά θανάτου. Τότε είναι που ξεσαλώνω.....

Δεν ανοίγω αμέσως τα κορμιά τους. Χαϊδεύω τα μαλλιά των νεαρών κοριτσιών πριν τα κουρέψω για να χρησιμοποιήσω αριστοτεχνικά το τρυπάνι ρίχνοντας μια ματιά στο μυαλό των γυναικών (ωραίο, έ;).Φιλάω τα μπλαβιά χείλη τους πριν ανοίξω το στόμα τους. Γλείφω τις ορθόστητες θηλές τους πριν χαράξω με το νυστέρι το στήθος τους και βυθίσω τα χέρια μου στα πνευμόνια τους. Κάνω και άλλα. Ανακατευτήκατε;

Ξεντύνομαι και κάνω έρωτα σε όποια προσφυγοπούλα, καμιά φορά και σε νέους άνδρες και παιδιά, μου αρέσει. Πριν σχολάσω βάζω όσα όργανα έβγαλα, ξανά μέσα και τους ράβω τσαπατσούλικα. Δεν είμαι δα και γιατρός. Όταν μπουν στο νεκροτομείο οι ιατροδικαστές για να υπογράψουν τα συμπληρωμένα, από μένα, ήδη έντυπα, κανένας εραστής μου δεν ομολογεί το πάθος που μοιραστήκαμε το προηγούμενο βράδυ. Είμαι σίγουρος πως τους γυρνούν τα έντερα όταν τους βλέπουν με την χαρακτηριστική τους έπεαρση (δεν μπορώ να κρατηθώ και να μην κάνω λογοπαίγνια).

Εκτός από χθες, όπου ο νεοδιόριστος ανατόμος μπήκε φουριόζος στο βασίλειο μου, έτοιμος για νεκροψίες. Από το ξάφνιασμα μου έπεσα από το τραπέζι της νεκροψίας όπου ακροβατούσα πάνω στο κορμί μιας νεαρής στριπτιζέζ. Θέλοντας μια πιο στενή επαφή με τη ξανθιά καλλονή, είχα ανοίξει το στέρνο της και ακουμπούσα το στήθος μου στην καρδιά της. Πόσο ρομαντικό!!! Δυο καρδιές ενωμένες. Εγώ τουλάχιστον έτσι το είδα.

Δεν με έδιωξαν φυσικά. Ποιος θα έκανε μετά τη δουλειά τους; Κάλυψαν και αυτοί το σκάνδαλο όπως έραβα και εγώ τα αχνιστά εντόσθια των παλλακίδων μου. Κάθε φθινόπωρο όμως πλέον με έστελναν στους κλίβανους. Το βρίσκω αρκετά δίκαιο. Το φθινόπωρο φταίει εξάλλου. Είναι ερωτική εποχή.

Το Φθινόπωρο Φταίει Εξάλλου

του Γιάννη Μπαχά

© 2019 by Achilleas and Camilo