Λοιπόν, διαβάζω Όσκαρ Γουάιλντ, αλλά δεν έχει σημασία. Είμαι στο δωμάτιό μου και είναι ήδη δύο παρά τέταρτο. Έχω να ξυπνήσω το πρωί, κατά τις εννιάμιση• θα δούμε

 

Ήμουν καλεσμένος σ' ένα σπίτι κάπου στο Montreuil. Είχε γενέθλια, είπε.

Τη συνάντησα ένα απόγευμα στο μετρό επιστρέφοντας απ' το Πανεπιστήμιο, αλλά ούτε και αυτό έχει σημασία.

 

Mélodie. Αυτό έχει!

 

Και τώρα στο δωμάτιο. Ο Ντόριαν Γκρέυ με κοιτάζει μ' ένα βλέμμα περίεργο• σαν απατημένος σύζυγος που μόλις έχει ανακαλύψει τη βρωμοδουλειά μου και ψάχνει αφορμή.

 

Ήταν καιρός που είχα να βγω απ' το δωμάτιο, και πέρα απ' τον Ντόριαν παραξενεύτηκαν κι άλλοι. Είχα αφήσει το ραδιόφωνο να παίζει στο TSF-Jazz για να μην καταλάβουν, αλλά φαίνεται πως δεν έπιασε.

 

Ο Καμύ άρχισε να ξανα αναρωτιέται για το κατά πόσο η μητέρα του είχε πεθάνει εκείνη ή την προηγούμενη μέρα. Ο Σίγκμουντ είπε πως ο Πολιτισμός μπορεί και να μην είναι καταπιεστικός, και η Σοφία άρχισε να επιστρέφει τα γράμματα χωρίς καν να τα ανοίξει.

 

Όταν γύρισα τους βρήκα να τσακώνονται.Ήταν η πρώτη φορά που τους έβλεπα σε τέτοια κατάσταση.

Είχαν πέσει οι περισσότεροι από τη βιβλιοθήκη, και προσπαθούσαν να αναμετρηθούν μεταξύ τους. Ήθελαν φαίνεται να δουν ποιον θα πρωτοάγγιζα αν κάποτε επέστρεφα

 

Δεν είχαν συνηθίσει τις βραδινές μου εξόδους. Ευτυχώς, βρέθηκε κάπου ο Λένιν που, αφού τους αποκάλεσε αριστεριστές, πήγε να φτιάξει συμβούλια για να πάρουνε πέντε κοινές αποφάσεις.

 

Τον βοήθησε -δε λέω!- και ο φίλος του ο Λέων, μα όταν είδε πως ο Βλάντιμιρ είχε μεγαλύτερη πέραση, άρχισε να κάνει παρέα με το βλάκα τον Κορνήλιο, και να του διαβάζει φωναχτά την Προδομένη Επανάσταση.

 

Ο Μαρξ, που ήταν καιρός πια που είχε βαρεθεί την πολιτική οικονομία, άνοιξε το τάβλι και άρχισε να παίζει με τον Νίτσε. Κάθε φορά μάλιστα που έχανε παιχνίδι -έχανε συχνά-,τον απειλούσε πως θα βγάλει βρώμα ότι κάνει παρέα με τον Χάιντεγκερ, ο οποίος προφανώς και δεν βρισκόταν στο δωμάτιο...

 

Όλα αυτά κάθε άλλο παρά με ενόχλησαν. Είχα ειλικρινά βαρεθεί να τους βλέπω διατεταγμένους σαν πορσελάνινα κουκλάκια σε βιτρίνα παλαιοπωλείου.

 

Αυτό όμως που με έκανε έξαλλο ήταν όταν είδα τον Ένγκελς -τον είχα και για σοβαρό άνθρωπο- να φτιάχνει οδοφράγματα στη μέση της μοκέτας μου, για να μαζέψει τους Αδελφούς Καραμαζόφ που είχαν ξαμοληθεί.

 

Ο Φύοντορ, βλέπετε, έκανε τον Ηλίθιο, οργανώνοντας μαζί με τον Σελίν ένα Ταξίδι στην Άκρη αυτής της απέραντης Νύχτας

 

Η βραδιά όμως στο Montreuil ήταν ωραία. Άφθονο κρασί, κόσμος που δεν ήξερα και, ως εκ τούτου δε με ήξερε.

 

Η μουσική κάθε άλλο παρά ενοχλητική, και η Mélodie ίσως αρκετά.

 

Υπήρχαν κι άλλες όμορφες, αρκετά ελκυστικές κοπέλες εκείνο το βράδυ αλλά δε με ενδιέφερε καθόλου.

 

Το ζητούμενο ήταν να ξεφύγω από το

δωμάτιο, και μέχρι στιγμής τα είχα καταφέρει μια χαρά...

Παρίσι 2012

Το Δωμάτιο

του Νίκου Β. Παπαδόπουλου

© 2019 by Achilleas and Camilo