"Οι συγγραφείς φαίνεται να γράφουν με στόχο να είναι γνωστοί ως συγγραφείς. Δε γράφουν επειδή κάτι τους ωθεί προς τα άκρα...." Τσαρλς Μπουκόβσκι - *Για τη γραφή*


Κι οι ποιητές συμπληρώνω διευκρινίζοντας.

Οι άνθρωποι φοβούνται τα άκρα. Γιατί τα άκρα έχουν τα μήκη του αχανούς. Όμως, τι ποιητής είναι αυτός που δεν τολμά το αχανές; Έτσι, οι άνθρωποι βολεύονται στην εικόνα της πλάνης. Ζουν στα ψεύτικα και αυτοπροσδιορίζονται κάτι ξεγελώντας τους εαυτούς τους. Τα βράδια ονειρεύονται εφιάλτες. Τα πρωινά καμουφλάρουν τους τρόμους τους και παλασάρονται, με όποιο τίμημα, κούκλες βιτρίνας. Κάνουν ό,τι "φαντασμαγορικό" λάχει τα πρωινά, προς ικανοποίηση ματαιοδοξιών τους - καλά δουλικά του παμφάγου συστήματος.

Κάποιοι που κολύμπησαν στο Αχανές, τους νόμισαν νεκρούς. Όμως, αυτοί κρατούν στις ράχες τους το αίνιγμα και τη λύση του. Κατέχουν το σφύριγμα τ' ανέμου στ' ακέραια δάχτυλά τους και σφυρίζουν. Κι όταν βρέχει δεν δραπετεύουν. Δεν περιγράφουν σταυρούς και ορίζοντες. Δεν περιγράφουν τίποτα. Δεν επαγγέλονται τον τίτλο και την πένα. Μες στη νύχτα καρφώνουν τα σπλάχνα τους στο σταυρό. Το πρωινό τους βρίσκει, εκτός, με πέλματα σκισμένα, να σιωπούν - σκιές που γέννησαν την οντότητα και το δάκρυ κι επιμένουν στη φλόγα και στο κύμα που ορίζουν το Άναρχο των Δημιουργών._

Το Άναρχο της Ποίησης

της Ευαγγελίας Πατεράκη