Το να χέρι νίβει τ’ άλλο που λεν και στο χωριό μου, ή αλλιώς ήταν να μη γίνει η αρχή. Όταν είσαι μέσα στον σηπτικό χώρο του βιβλίου πολλά ακούν τ’ αυτιά σου, για λογιστές που το παίζουν Κινέζοι- καθ’ υπόδειξη των αφεντικών- όταν φτάνει η ώρα της πληρωμής προς τους συνεργάτες τους, για συμβόλαια κουρελόχαρτα αλλά και «συγγραφίτσους» πρόθυμους να υποστούν λογιών λογιών ταπεινώσεις αλλά και ξήλωμα της έρμης της τσέπης τους προς όφελος του (εκδοτικού) μεγαλονταβά.

Όταν λοιπόν δημοσιεύσαμε ένα επικριτικό άρθρο για τις- γνωστές και μη εξαιρετέες- «εκδόσεις Μεταίχμιο» οι οποίες δεν δίστασαν να εκμεταλλευτούν το σοβαρότατο κίνημα #metoo διαπομπεύοντας έναν ΔΙΚΟ τους συγγραφέα προς χάριν των εντυπώσεων αλλά πρωτίστως του κέρδους δεν μπορούσαμε να φανταστούμε πως στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο μας θα έφταναν επιστολές από πρώην συγγραφείς του συγκεκριμένου οίκου οι οποίοι όχι μόνο θα εξήραν τη δουλειά μας αλλά θα εξέφραζαν και τα σοβαρότατα παράπονα για τις πρακτικές του. Δεν θα αναφερθούμε εδώ στις λεπτομέρειες (αν και έχουμε διατηρήσει ακέραια την αλληλογραφία μας) αλλά την κοινή επωδό: «Έφυγα για λόγους αξιοπρέπειας!»

Το συγκεκριμένο άρθρο γράφεται ώστε να αντιληφθούν κάποιοι εκδοτικοί οίκοι πως χωρίς τους συγγραφείς δεν θα είχαν όχι μόνο λόγο ύπαρξης αλλά ούτε καν φορολογική ενημερότητα! Ο σεβασμός και η συνέπεια λοιπόν απέναντι τους αποτελεί όχι μόνο προαπαιτούμενο αλλά θεμέλιο λίθο. Φυσικά για ποιον σεβασμό μπορούμε να μιλάμε όταν η «προστασία» ενός συγγραφέα περνάει μέσα από το λιθοβολισμό του, τα παντός είδους καψώνια αλλά και τον αυτοσκοπό του εμπορικού αρμέγματος του.

Σε αυτή την «διαδικασία» λοιπόν δεν μετράει η όποια ποιότητα αλλά το κατά πόσο ο γελοτοποιός είναι διατεθειμένος να διασκεδάσει τις εντυπώσεις του εκπαιδευμένου κοινού. Διόλου τυχαίο πως η «ποιοτική φερεγγυότητα» του συγκεκριμένου οίκου αντικατοπτρίζεται σε συγγραφείς τύπου Χίλντας Παπαδημητρίου, Κατερίνας Μαλακατέ και Μάκη Τσίτα. Οι δε μεταφραστικές περγαμηνές του περιορίζονται σε μεταφράστρια που έψαχνε τη διεύθυνση μας μετά από δυσμενή κριτική που της κάναμε για να έρθει να μας βρει. Όχι δεν πρόκειται για αυτοσχεδιασμό του Μάρκου Σεφερλή ούτε αναχρονιστικό σκετσάκι των Monthy Pythons’, αλλά για την θλιβερή πραγματικότητα των ελληνικών γραμμάτων και κυρίως εκείνων που έχουν αναλάβει εργολαβικά την κακοποίηση τους…

Concrete
unnamed (1).jpg

Τι Τρέχει Επιτέλους με τις Εκδόσεις Μεταίχμιο;

του Αχιλλέα Σωτηρέλλου