Στην αρχή ήμασταν λίγοι. Περπατούσαμε μαζί πλάϊ πλάϊ, σιωπηλοί, κάποτε για μέρες. Κάποιες φορές, στεκόμασταν ακίνητοι μέχρι να ξεκινήσουμε πάλι. Είχαμε τόσο μεγάλη συντροφικότητα που δεν είχα συναντήσει σε κανέναν κοινωνικό κύκλο στη ζωή μου. Έτσι θυμόμουνα τουλάχιστον. Είχαμε τους ίδιους σκοπούς, τις ίδιες ξεφτισμένες σκέψεις που δραπέτευαν σαν όνειρα από τα σπασμένα μας κρανία. Σέρναμε τα βήματα μας προς έναν άγνωστο προορισμό.

Συμπορευόμασταν. Μπορούσα να το νοιώσω. Στον καινούριο κόσμο δεν υπήρχαν πλέον φτωχοί και πλούσιοι, όμορφοι και άσχημοι, μορφωμένοι και ανόητοι. Ο καθένας μας εδώ δεν ήταν όπως γεννήθηκε αλλά όπως πέθανε. Βλέπετε κάνω και χιούμορ. Μαύρο. Μόνο ρακένδυτοι άνθρωποι που βάδιζαν. Ναι ρε, άνθρωποι. Που κατέρρεαν και σέρνονταν ακολουθώντας ήχους που το σαπισμένο μας μυαλό συνδύαζε με πρόσκληση για φαγητό. Όχι ότι είδους φαγητό: Μόνο ζωντανή ανθρώπινη σάρκα.

Ώσπου ήρθαν οι ζωντανοί. Όχι αυτοί που θέλαμε να φάμε. Κάποιοι από εμάς άρχισαν να ζωντανεύουν ξανά. Φρίκη!!!

Τα Νέα Ζόμπι είναι οι Ζωντανοί

του Γιάννη Μπαχά

© 2019 by Achilleas and Camilo