Στα μέσα περίπου της δεκαετίας των 00’s η Λώρη Κέζα ιδρύει το βυσματικό λογοτεχνικό περιοδικό «Να, ένα μήλο». Το εγχείρημα διεκδικεί μια θλιβερή πρωτοτυπία, είναι ίσως η πρώτη φορά που δημιουργείται μια τόσο κλειστή συντεχνία αναξιοκρατίας στην έτσι κι αλλιώς χαρακτηριζόμενη από λυκοφιλίες, πισωμαχαιρώματα και μικρότητες ελληνική λογοτεχνία. Όπως χαριτολογώντας μέχρι και σήμερα λένε κάποιοι, «ακόμα και ο ανιψιός του θυρωρού της θα μπορούσε να γράψει με τις κατάλληλες συστάσεις». Οι δε αποκαλύψεις του Μιχαηλίδη στο βιβλίο «Πινακοθήκη Τεράτων» είναι ενδεικτικές για την τοξικότητα του χώρου, ο χαρακτηρισμός «κοντή, εκδικητική, λεσβία» που αποδίδεται συλλήβδην από ομότεχνους αλλά και παρατρεχάμενους φανερώνει όχι μόνο το επίπεδο αλλά κυρίως το ποιόν της εν λόγω «διανόησης».

Στην πραγματικότητα το περιοδικό δεν αποτελεί τίποτα περισσότερο από έναν μοχλό προβολής ενός βασικού ρόστερ τόσο λογοτεχνικά φτωχού που μεταξύ μας ακόμα και ο «ανιψιός του θυρωρού» θα μπορούσε με λίγη προσπάθεια να υπερκεράσει. Σεσημασμένοι στην πορεία λογοκλόποι, ανεκδιήγητοι και ατάλαντοι γόνοι, ραμολιμέντα της «μισής Αθήνας», καρικατούρες που προβάλλουν τις σεξουαλικές ιδιοτροπίες τους ως εμπορικά διαπιστευτήρια, τσανακογλείφτες και παρατρεχάμενοι απαρτίζουν έναν θίασο νευρωτικών με μοναδικό σκοπό το μερίδιο από την πίτα της συστημικής καταξίωσης και την τόνωση της μιντιακής  ματαιοδοξίας τους.

Οι καλοί και σοβαροί συγγραφείς θα νιώσουν μάλλον άβολα αν τυχόν έχουν πράξει το λάθος να γίνουν συμμέτοχοι ενώ οι ακόμα σοβαρότεροι και πραγματικά σπουδαίοι λογοτέχνες θα την απαξιώσουν. Η «κληρονομιά» που θα αφήσει ωστόσο θα επιδράσει καίρια στη σημερινή κατάντια και ένδεια της Ελληνικής λογοτεχνίας που θα καταστεί έρμαιο της αργυρώνητης εκμετάλλευσης, των free press σαλονιών, της κατασκευής πειθήνιων και χειραγωγούμενων «λογοτεχνών». Αν λοιπόν κάποιοι αναρωτιούνται για το ανέκδοτο που ονομάζεται Έλληνας Συγγραφέας θα πρέπει σοβαρά να λάβουν υπόψιν τους ότι δεν θα είχαμε φτάσει στην απόλυτη απαξίωση του χωρίς το έδαφος να είχε προηγουμένως λειανθεί καταλλήλως.

Όσο για τα κουταβάκια της Λώρης Κέζα εξακολουθούν να απασχολούν σποραδικά την επικαιρότητα όχι για τον λογοτεχνικό τους οίστρο καθώς έχουν μάλλον πρόωρα παροπλιστεί αλλά για όλους τους λάθος λόγους: αμετροεπή τουιταρίσματα, σιροπιαστά μπακλαβαδάκια, ηδυπαθείς φωτογραφίσεις, κατηγορίες για αποτυχημένα copy paste και γενικώς απεγνωσμένες απόπειρες να διατηρηθούν στην επικαιρότητα συνεπικουρούμενες από φιλότιμες αγιογραφίες σε free press και συστημικές πατσαβούρες. Οι συγκυρίες ωστόσο τους έχουν ξεπεράσει αναδύοντας στον αφρό νέα φυντανάκια προετοιμασμένα να παίξουν με τους ίδιους ακριβώς κανόνες, η χυδαιότητα πλέον δεν αποτελεί μόνο προαπαιτούμενο αλλά και διαβατήριο για την είσοδο στον προθάλαμο του μαγικού κόσμου των «γραμμάτων και των τεχνών»… 

Τα κουταβάκια της Λώρης Κέζα

του Αχιλλέα Σωτηρέλλου

© 2019 by Achilleas and Camilo