Οι αφελείς προσλαμβάνουσες ενός «κουτόφραγκου»

Αν έχω ένα πρώτο σχόλιο για τις «Γυναίκες της Χρυσής Αυγής» ήταν πως δυσκολεύτηκα πολύ να το δω. Όχι γιατί ήταν ενοχλητικό, το αντίθετο, απλά διότι η ματιά του Νορβηγού σκηνοθέτη είναι τόσο ρηχή, στερεοτυπική και άνευρη που καταντάει υπερβολικά βαρετό. Υπό άλλες συνθήκες θα μπορούσε να ήταν ένα διαφημιστικό του ΕΟΤ, το ομολογεί και ο ίδιος άλλωστε στην αρχή πως η Ελλάδα ήταν γι’ αυτόν ένας παράδεισος στον οποίο παρουσιάστηκε ένα «Πρόβλημα». Προφανώς για κάποιον που έχει συνδυάσει τη χώρα   μας με τη χωριάτικη σαλάτα, τον ήλιο και της αμουδιές η πραγματικότητα συχνά μπορεί να τον συλλάβει εξαπίνης, η αφέλεια του λοιπόν ομολογείται από τα πρώτα λεπτά του ντοκιμαντέρ, και το υπόλοιπο κυλά στο ίδιο μοτίβο.

Τι βλέπουμε όμως πραγματικά; Τρεις εμφανώς διαταραγμένες γυναίκες να μιλούν για την οργάνωση όσο οι άντρες τους είναι στη φυλακή. Μεταξύ μας, ας έκανε ένα ρεπορτάζ για το Σούλι, σίγουρα θα είχε περισσότερο ενδιαφέρον από το να βλέπω τη «φιλόζωη» Ουρανία να φοράει ζιπουνάκια στο σκυλάκι της ή τη σύζυγο Γερμενή να απαντάει με αναίδεια και κουραδομαγκιά στις τάχα μου απορίες για το αν είναι ναζίστρια με επιχειρήματα «καλέ αυτός ήταν στη Γερμανία, όχι εδώ» ή ανερμάτιστες κοινωνικοπολιτικές αναλύσεις για τον Μάρξ. Για να το πω όσο πιο απλά γίνεται, τίποτα που δεν γνωρίζουμε δεν παρουσιάζεται στην περίπου μιάμισι ώρα που διαρκεί το εν λόγω ντοκιμαντέρ.

Ουσιαστικά, μιλώντας και ο ίδιος για τη δουλειά του, μας είπε ότι στόχος του ήταν να δείξει ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι σαν εκείνους της διπλανής πόρτας. Ωστόσο τον πρόλαβαν τα μεσημεριανάδικα και το Πρώτο Θέμα με εκτενείς αναφορές για την καθημερινότητα τους, τις σχέσεις τους, τις «ευαισθησίες» τους όταν το ξέπλυμα της ναζιστικής οργάνωσης ήταν στο ζενίθ του. Οπότε γιατί να φάω το ίδιο ξαναζεσταμένο δείπνο με γαρνιτούρα σινεφιλικής καινοτομίας;

Εν κατακλείδι η μόνη επιτυχία του δημιουργού είναι ότι ως Άριος Νορβηγός κατάφερε να εισχωρήσει στα άδυτα της «Χρυσής Αυγής», όπου άδυτα τρία σπιτικά διακοσμημένα με σεμεδάκια, σβάστικες και καραμπίνες. Δεν το λες ωστόσο ακριβώς επιτυχία, διότι δεν κάνει καμία προσπάθεια να προχωρήσει παρακάτω, δεν ρίχνει καμία «μάσκα», βασικά δεν κάνει απολύτως τίποτα. Πέρα απ’ το να δίνει στις πρωταγωνίστριες του τη δυνατότητα να αναπαράγουν τα ίδια ανιστόρητα στερεότυπα που ακούγαμε πέντε χρόνια…

Βαθμολογία: Χυλός…

xa2.jpg
golden-dawn-girls.jpg

''Τα κορίτσια της Χρυσής Αυγής''

«Οι αφελείς προσλαμβάνουσες ενός «κουτόφραγκου»

του Αχιλλέα Σωτηρέλλου

© 2019 by Achilleas and Camilo