Είμαι γυναίκα απ’ την κορφή μέχρι τα κόκκινα, περιποιημένα νύχια των ποδιών μου. Η μόνη διαφορά, είναι το πουλί. Δεν το θέλω, θα το κόψω, αλλά τώρα δουλεύω μ’ αυτό. “Το κορίτσι με το παλαμάρι”, φωνάζουν κοροϊδευτικά αλλά μη νομίζετε, ουρά κάνουν! Δε μ’ αρέσει η δουλειά· μου χρειάζονται όμως τα λεφτά, καταλαβαίνετε. Παίρνω τα φάρμακά μου, δεν πίνω καθόλου, μόνο λιγάκι χόρτο καπνίζω. Προσπαθώ να μην τσακώνομαι, αλλά γίνονται και στραβές. Να, προχθές μου την έπεσε ένα μελαχρινό ντερέκι, που μόνο για το στήθος μου δε με ήθελε· είναι ακόμα πολύ μικρό. Το κάθαρμα, αποδείχτηκε μπάτσος. Όχι μόνο δε με πλήρωσε, αλλά μ’ έσπασε και στο ξύλο. Ευτυχώς είχα μόνο ένα εικοσάρικο απάνω μου· μου το πήρε κι αυτό, ο μαλάκας!

Concrete

Ραφαέλλα

του Αλέξανδρου Raskolnick

© 2019 by Achilleas and Camilo