Κι αν τελικά σωθείς, στο τέλος του δρόμου σου,

κι αν νιώσεις τα βήματα σου ,στέρεα στη γη,

Τι απέγινε ο χρόνος σου ;

Ο χώρος που δάνεισες, σε εκατοντάδες εφήμερες ψυχές,

σ ’αντάμειψε;

Ο αέρας που αχόρταγα ρούφηξες, σου ‘μάθε κάτι;

Αυτό το δεδομένο άσαρκο αγαθό ,γιατί το σπατάλησες;

Άπειρες οι ανάσες σου, μα μόνο μια η ζωή.

Κι αν δυσνόητα, ίσως ακούγονται τα λόγια μου,

είναι γιατί η πολυφορεμένη σκέψη σου δεν άλλαξε ποτέ.

Επαναπαύτηκε σκονισμένη , πίσω από ετοιμόρροπους μαντρότοιχους,

που εσύ δεν γκρέμισες .

Ένα τόσο δα κομμάτι γης ,και μ' ένα φύσημα του νου,

θα έκτιζες γέφυρες .

Concrete

Παρωπίδες

του Αναστάσιου Δελλαπόρτα