Αν οι ιατροί ορκίζονται στον Ιπποκράτη υπάρχει ένας εξίσου σημαντικός αν και άτυπος όρκος τον οποίο πρέπει να τηρεί ένας συγγραφέας. Κι αυτός είναι να μην πάρει ποτέ μα ποτέ λεφτά από το κράτος και να μη δεχτεί επ ουδενί λόγο τη συνδρομή της πολιτείας.

Το κράτος ήταν παραδοσιακά εχθρός του πολιτισμού, όχι μόνο τον υποβίβαζε αλλά φρόντιζε να αναδεικνύει τους κάκιστους ενώ μεταχρονολογημένα επιβράβευε τους καλούς μετά θάνατον διαπράττοντας τη μέγιστη ύβρι!

Το κράτος ήταν αυτό που φυλάκισε τον Σωκράτη, εκτέλεσε τον Λόρκα και εξόρισε τον Πικάσο. Η πολιτεία καταδίκασε τον Βάν Κόνγκ στην ανέχεια, τον Μπουκόφσκι στο περιθώριο, τον Ντοστογιέφσκι στα κάτεργα, τον Σεπούλβεδα στα κρατητήρια και παρέδωσε τον Όσκαρ Ουάιλντ και τον Χένρι Μίλλερ στη χλεύη των διαχρονικών κυρ-Παντελήδων.

Το κράτος δεν είναι κάποιος ακέφαλος οργανισμός, είναι μια παρασιτική μηχανή διοικούμενοι από αμόρφωτους, αντιαισθητικούς, φαιδρούς και κακόγουστους ανθρώπους. Η τέχνη δεν θα έπρεπε να έχει καμία σχέση μαζί τους εκτός από την μεθοδική απαξίωση τους.

Στην περίπτωση της Ελλάδας η Πολιτεία επιβαρύνεται με τα επιπρόσθετα κουσούρια της διαφθοράς, της οικογενειοκρατίας και του νεποτισμού. Μια ανεκδιήγητη θεούσα παριστάνει την υπουργό πολιτισμού και ένας ρουφιάνος λύνει και δένει στη λίστα των κρατικών βραβείων. Το παρασκήνιο τους δε, που φτάνει μέχρι τις φήμες κρεβατωμένων «διακρίσεων» επαληθεύει την αισθητική τους αλλά πολύ περισσότερο την έλλειψη στοιχειώδους λογοτεχνικής ποιότητας.

Είναι πάντως τουλάχιστον παρήγορο και ενθαρρυντικό το γεγονός πως οι άξιοι συγγραφείς μας έχουν απαξιώσει αυτό το τσίρκο της ρεμούλας, καθώς η αξιοπρέπεια σε αντίθεση με την ξεφτίλα δεν εξαγοράζεται. Έστω και αν πρέπει να υφίστανται τις δυσβάσταχτες οικονομικές συνέπειες αυτής της επιλογής τους…

Concrete

Ο Όρκος του Συγγραφέα

του Αχιλλέα Σωτηρέλλου