Μία γυναίκα γύρω στα 60 κάθεται σε ένα τραπέζι και έχει ένα βουνό πατάτες μπροστά της.

Θα σας γελάσω. Αν με ρωτήσετε ποιο είναι το αγαπημένο μου φαγητό, θα σας γελάσω.

Αν, βέβαια πρέπει να διαλέξω, έτσι σαν πρώτη επιλογή, μου έρχονται τα μανιτάρια αλά κρεμ. Μαλακά, ζουμερά μανιτάρια με μπόλικη παχύρευστη κρέμα γάλακτος.Πιάνεις 2-3 με το πιρούνι σου, τα βουτάς στην κρέμα, τα χώνεις στο στόμα και τα καταπίνεις. Ή επίσης θα μπορούσα να σας πω τη σούπα γλυκιάς κολοκύθας βελουτέ, την καροτόσουπα βελουτέ, η την πατζαρόσουπα βελουτέ. Παίρνεις μια μεγάλη κουταλιά, τη χώνεις στο στόμα και την καταπίνεις.

Η γυναίκα ξεκινάει να καθαρίζει μία πατάτα αργά αργά.

Εχθές το βράδυ ονειρεύτηκα πως ήμουν καλεσμένη σε ένα λουκούλειο γεύμα. Κάποιος γνωστός μου παντρευόταν και το γεύμα ήταν σε ένα από τα πλέον ακριβά εστιατόρια της Αθήνας. Όλη την ημέρα είχα φάει δύο ροδάκινα λεμονάτα και ένα αχλάδι μεγάλο, ώστε να κρατήσω όλη μου την όρεξη για το μενού του διάσημου σεφ. Όταν διαπίστωσα πως βρισκόμουν τοποθετημένη σε ένα τραπέζι από το οποίο δεν ήξερα κανέναν, χάρηκα διπλά στη σκέψη ότι θα μπορέσω να απολαύσω το γεύμα μου απερίσπαστη από περιττές κουβέντες.

Συνεχίζει να καθαρίζει πατάτες αργά αργά.

Σε 10 λεπτά κατέφτασε το πρώτο πιάτο. Όλη έκπληξη συνειδητοποίησα πως ήταν πατάτες τηγανιτές με ένα μικρό σακουλάκι αλάτι στο πλάι. Τις έφαγα θεωρώντας πως ίσως η επιστροφή στην απλότητα να αποτελεί μία μετα-μοντέρνα γαστρονομική τάση. Όταν, όμως, το ένα πιάτο πατάτες διαδεχόταν το επόμενο, άρχισα να χάνω την πίστη μου στο εστιατόριο, στο ευοίωνο μέλλον του γάμου του γνωστού μου ο οποίος επέλεξε να μας προσφέρει μόνο πατάτες, αλλά και στην ίδια την μετα-μοντέρνα γαστρονομία.

Φώναξα τότε το σερβιτόρο απαιτώντας μία σούπα μπρόκολο βελουτέ. Του είπα μάλιστα πως σιχαίνομαι να μασάω. Και πως πάντα προτιμώ οτιδήποτε διαθέτει μια αξιοσέβαστη ποσότητα κρέμας γάλακτος ή είναι σε μορφή σούπας.

Όταν μου είπε πως οι πατάτες είναι καλοτηγανισμένες και εξ’ου μαλακές, του έχωσα μία στο στόμα και τον παρακάλεσα να την καταπιεί αμάσιτη. Εκείνος το έκανε και κατευθείαν πνίγηκε. Σε δέκα δευτερόλεπτα, άρχισε να κοκκοινίζει και σε είκοσι είχε σωριαστεί νεκρός.

Εγώ σηκώθηκα από το τραπέζι στο οποίο με είχαν τοποθετήσει, έφυγα με το κεφάλι ψηλά και όπως διέσχιζα στο δρόμο σκεπτόμενη πως κανείς δεν μπορεί να καταπιεί μια πατάτα τηγανιτή αμάσιτη, με πάτησε μία Πόρσε που πέρασε με κόκκινο και σωριάστηκα κάτω νεκρή.

Η γυναίκα καθαρίζει πατάτες πιο γρήγορα.

Αμέσως μετά τον ακαριαίο θάνατο μου, ξύπνησα. Σηκώθηκα από το κρεβάτι, τσίμπησα τον δεξί μου ώμο και αφού σιγουρεύτηκα ότι ήμουν ζωντανή, έφτιαξα έναν διπλό ελληνικό με ολίγη και τον ήπια βουτώντας αργά δύο κουλουράκια πορτοκαλιού.

Για μια στιγμή σκέφτηκα πως αν ήθελα να αποφύγω οποιαδήποτε διαδικασία μασήματος, το καλύτερο που είχα να κάνω, θα ήταν να κομματιάσω τα κουλουράκια με ένα κουτάλι και να τα πετάξω μέσα στον καφέ. Γρήγορα όμως αποφάσισα πως έτσι θα ήταν, τελικά, σαν να έπινα καφέ με γεύση πορτοκάλι. Και πως θα έχανα εντελώς, το γλυκό χράτσα χράτσα του κουλουριού.

Η γυναίκα καθαρίζει πατάτες ακόμα πιο γρήγορα.

Το μεσημέρι, θα φάμε όλοι μαζί. Μπριζόλες χοιρινές με πατάτες τηγανιτές. Θα έρθουν με τα μαγιό τους βρεγμένα. Θα μυρίζουν αλάτι και φύκια. Μάλλον θα έχω ξεχάσει να ανάψω το θερμοσίφωνο. Θα μου φωνάξουν «γιαγιά γέρασες κι όλο ξεχνάς». Θα τους πάρω αγκαλιά. Και τους δυο μαζί. Θα τους πω «σε δέκα λεπτά το νερό θα είναι καυτό, δεν καθόμαστε στο τραπέζι με τα αλάτια». Θα πεινάνε. Θα πάω να τους φτιάξω από ένα τοστάκι. Για την όρεξη, μέχρι να γίνει το νερό. Θα ορμήξουν στις πατάτες. Τα χέρια τους θα είναι αλατισμένα.

Οι πατάτες

της Σοφίας Γουργουλιάνη

© 2019 by Achilleas and Camilo