Περίμενα ώρες σε μια ουρά ατελείωτη να περάσω πίσω από το γυάλινο παραπέτασμα. Το κάλεσμα της εταιρείας ήταν για προσφορά σε τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης που σου εξασφαλίζει είσοδο σ’ ένα κόσμο κοινωνικής αποδοχής και ανάδειξης όπως υποσχέθηκαν. Η αγγελία έγραφε πως με μία σακούλα τρόφιμα ή πάνες ακράτειας κερδίζεις ένα μήνα διαμονή στον ουρανοξύστη με το θελκτικό όνομα «Παράδεισος» συμπεριλαμβανομένης συμμετοχής σε δύο σεμινάρια με θεματολογία “ψυχική ηρεμία” και “πνευματική ανάταση”. Κρατούσα στα χέρια δυο γεμάτες σακούλες και περίμενα όταν με έπιασαν και κόλλησαν το voucher με τους κωδικούς στον γυμνό καρπό μου. Αμέσως τράβηξαν το αυτοκόλλητο που έφυγε μαζί με τρίχες και μια κραυγή αφήνοντας ανεξίτηλα νούμερα και το barcode. “Έτοιμος για την μικρή μας εκδρομή!” “Σίγουρος νικητής!!”.


Φορώντας ένα διπλό κολιέ γιασεμιά, προχώρησα σε μια φυτεμένη αλέα. Στο βάθος διαγράφονταν η σιλουέτα του γυάλινου πύργου. Το όνομα «Παράδεισος» το δικαιολογούσαν οι όψεις γεμάτες κατακόρυφα καμπυλωμένα μέταλλα στα οποία κρέμονταν πρασινάδες. Σκεφτόμουν το μπουφέ με τα πρωινά, αμερικάνικο και γαλλικό, αυγά scramble και croissant βουτύρου και το σώμα νικούσε τις αντιρρήσεις του νου και προχωρούσε. Με τακτοποίησαν σε εσωτερικό δωμάτιο χωρίς φινιστρίνι και αμέσως σήκωσα το τηλέφωνο να διαμαρτυρηθώ στην reception αλλά το μόνο  που κατάφερα να ρωτήσω είναι τι ώρες ανοίγει η πισίνα…


“Εσείς ζητήσατε θέα;” με αντιμίλησε ο Άγγελος Ένα. Μαζί με τον Άγγελο Δύο με πέταξαν στο ασανσέρ υπηρεσίας παρέα με καροτσάκια γεμάτα ασπρόρουχα και χλωρίνες. Ο «Παράδεισος» είχε υπόγειο όπου με περίμενε ο Άγγελος Μου.


Στα υπόγεια του «Παράδεισου» κουμάντο έκανε ο Άγγελος Μου ή για τους συναδέλφους Άγγελος Μηδέν. Όπως σε κάθε πύργο τα υπόγεια είναι ο καλύτερος χώρος για κουζίνες και logistics. Όλα αυτά περνούσαν από τα χέρια αλλά και τα φτερά του Άγγελου Μου που με μια ριχτή άσπρη κελεμπία, σανδάλια δερμάτινα και ένα κατακόκκινο καλιμαύχι, αεικίνητος, διαφέντευε το προσωπικό κι χτυπούσε ώμους, πλάτες και κεφάλια όποιων αντιλαμβανόταν να τεμπελιάζουν με το μακρύ ξύλινο ραβδί του.


Οδηγήθηκα μπροστά στον τεράστιο σωρό από σακούλες SuperMarket που περιείχαν τις προσφορές των ενοίκων του πύργου. Εκεί ο Άγγελος Μου επιτακτικός και δεσποτικός μου έδωσε την εντολή, δείχνοντας τον σωρό με το ραβδί να βρω τις δύο δικές μου και να τακτοποιήσω το περιεχόμενο τους  στα ράφια.


Μπροστά στον σωρό με τις σακούλες γεμάτες με τρόφιμα πανικοβλήθηκα. Που να βρω τις δύο δικές μου; Δεν θυμόμουν ούτε ποιανού λογότυπο είχαν αλλά θυμήθηκα την ληγμένη συσκευασία φάβας που ήθελα να ξεφορτωθώ προσφέροντας την. Α! και τις λιωμένες σοκολάτες. «Καλέ Άγγελε Μου βοήθησε με!! Και εγώ θα επανορθώσω…» Δεν πρόλαβα να ολοκληρώσω την σκέψη μου και δύο σακούλες του Μαρινόπουλου μετακινήθηκαν και αιωρούμενες με πλησίασαν. 


Τις άρπαξα και μοίρασα το περιεχόμενο τους μέσα στις σακούλες των υπόλοιπων. Μήπως κι αυτοί δεν θα σκεφτόταν παρόμοια; Την φάβα την έβαλα σε μια μπλε σακούλα. Τις σοκολάτες σε μια χάρτινη που είχε φιόγκο… Τέλειωσα γρήγορα μαζί κι ο εφιάλτης. Βρέθηκα πίσω στο σπίτι ν’ ακούω στο ράδιο για την εκστρατεία προσφοράς της εταιρείας.


Υπολογίζω ότι οι άγγελοι πρέπει να γυρίσουν γρήγορα στον κόσμο που εγκατέλειψαν τις τελευταίες δεκαετίες. Λίγοι από εμάς θα είναι οι τυχεροί που θα δουν όπως οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας, την  σκάλα από τον ουρανό στην γη. Θα επιστρέψουν ελπιδοφόροι και ουτοπικοί για μας. Τουλάχιστον για εμένα. Θα ξανα-κατοικίσουν του θυρεούς, τις πέτρινες γέφυρες, τις κρήνες και τ’ αγάλματα. 


Σύντροφοι θα ‘ναι στρατευμένοι στο πλευρό μας να φέρουν μήνυμα χαράς κι υγείας εδώ που κατάπεσαν στην άψυχη μεγαλούπολη, στην σκληρή καθημερινότητα. Τώρα θα είναι διεκπεραιωτές της θέλησης και της σκέψης μας, φίλοι και ας είναι όρος νεωτερικός και όχι υπηρέτες του καθενός. Θα συγχρωτιστούμε, θα ζευγαρώσουμε χωρίς την ελπίδα να δώσουμε καθαρούς απογόνους και απρόβλεπτοι θα διαδώσουμε την αγάπη.

d9742198a9a4d4c02d42df8cba9a730e.jpg

Οι Άγγελοι μου

του Νικόλα Κακατσάκη