-Που είσαι γαμώ το σπίτι σου;

Η δεξιά πτέρυγα του θαλάμου 2617 ανακοινώνει ότι κλείνει τις πόρτες της. Το κατάλαβα επειδή ένα κόκκινο φως αναβοσβήνει και μια συσκευή στον τοίχο εκπέμπει χαμηλών συχνοτήτων κύματα. Η συσκευή που μου είχαν αφομοιώσει στο εξωτερικό του πτερυγίου του αυτιού μου είναι ικανή να τα εντοπίζει. Στην αρχή δεν την ήθελα καθόλου μα να που αποδείχτηκε χρήσιμη μια τέτοια κρίσιμη ώρα. 

Ο προθάλαμος είναι γεμάτος πλάσματα που καταλαμβάνουν καρέκλες. Σταυρωμένα χέρια, μάτια άδεια, κεφάλι σκυφτό. Αναρωτιέμαι αν πραγματικά δεν ακούν αυτόν τον γαμημένο θόρυβο ή αν τον αγνοούν τόσο δεξιοτεχνικά. Ντυμένα με κουστούμια πολύχρωμα. Σαν μια κηδεία σε τσίρκο κάθονται τα πλάσματα αυτά. Είμαι σίγουρη ότι είναι οι Φύλακες. Ρομπότ ανθρωπόμορφα που θα ενεργοποιηθούν μόνο και αν παραπάνω από τον επιθυμητό αριθμό ομοειδών μου επιχειρήσουν να προσελκύσουν τις πόρτες αφότου τελειώσει η τηλεμεταφορά στην Διάσταση Χ.

Εσύ τελικά θα ‘ρθεις; σκέφτομαι. Ή περιμένω τόση ώρα ανάμεσα απ’ τις πύλες, έτοιμες να κλείσουν και να με συνθλίψουν, χωρίς κανένα νόημα; Τελευταία φορά που σε είδα ήταν στο κοκτειλάδικο. Εσύ μου είπες ότι λεγόταν έτσι. Δεν είχες τελειώσει ακόμα την ψηφιακή μετατροπή της καρδιάς σου και είχες ράμματα στο στήθος που έκαιγαν και φορούσες ένα δερμάτινο καφέ μπουφάν. Μου είπες πως το είχες ανακαλύψει ένα πολυσύχναστο δρόμο μιας πόλης της Γης, σε μια αποστολή σου κάποια χρόνια πριν. Δεν μπόρεσα να σε βγάλω από το μυαλό μου από εκείνη τη μέρα. Μοιράστηκες μαζί μου τις συντεταγμένες σου. Τις χάραξες σε μια πλάκα με λέιζερ σε σχήματα ελικοειδή βασισμένα στις θεωρίες του Τζούλια και του Μάντελμπροτ για να μην μπορέσει να τις αποκρυπτογραφήσει κανένας τυχαίος. Σε κάλεσα κάνα δυο φορές από τότε και μου είπες πως είσαι νούμερο ένα καταζητούμενος στον Αστρικό Προσανατολισμό. Αυτοί οι τυραννικοί μαλάκες. Δεν θα σταματήσουν ποτέ, δεν θα το έβαζαν κάτω μέχρι να ξεκάνουν και το παραμικρό δείγμα επαναστατικότητας. 

Ήσουν σπουδαίος επιστήμονας. Το γνωρίζω καλά αυτό. Εξερευνητής επίσης. Δεν σκότωσες ποτέ, κανένα δείγμα μόνο και μόνο για να σου δώσουν παράσημα τα επιτελεία της Μπλάκβιου. Παρόλα αυτά καλός μαλάκας και του λόγου σου. Δεν μου έδωσες ποτέ τη ευκαιρία να πλησιάσω τάχα μου δήθεν για να με προστατέψεις. Μπορούσα να προστατευτώ και μόνη μου όμως εξίσου καλά. Ξεχνούσες πάντα την ειδική μου εκπαίδευση στα Σκοτεινά Δωμάτια. Δεν πειράζει. Ελπίζω να εμφανιστείς τώρα, ενώπιος ενωπίω των ματιών μου και να την κάνουμε μαζί για την Διάσταση Χ.

Τα δωμάτια με πλακάκια ασπρόμαυρα, σκακιέρα, θα ‘πρεπε μέχρι τώρα να είναι διπλοκλειδωμένα και τα χαλιά να’ χουν τυλιχτεί και αποθηκευτεί στους ειδικούς θαλάμους. Εγώ από την άλλη τυλίγω και ξετυλίγω το κασκόλ μου και κλωτσάω τη γωνία της αίθουσας. Παράτησα την αναμονή ανάμεσα στο κενό. Πήρα απόφαση ότι κάτι θα σε είχε σταματήσει. Κάποια αποστολή ή ακόμα χειρότερα κάποιος Ατέρμονος Δρόμος και δεν μπορούσες να ‘ρθεις ή ότι λιγοψύχησες τελευταία στιγμή να τηλεμεταφερθείς με μίαν άγνωστη ή ακόμα χειρότερα ότι συνειδητοποίησες πόσο πόνο είχε να μας προσφέρει το να αλλάξουμε διάσταση μαζί. Στο κάτω κάτω θα ‘πρεπε να αφήσουμε κάποια κομμάτια πίσω μας, κυριολεκτικά. Να τα κόψουμε και να τα αφήσουμε γιατί δεν θα ήταν συμβατά με την εναλλαγή διαστάσεων. 

Απορώ με μένα. Τι ηλίθια. Να περιμένω εσένα να φανείς από το πουθενά, να τηλεμεταφερθείς από το χαριτωμένο υπόκοσμό σου, από την φωτεινή με νέον γειτονιά σου, στο δικό μου βασίλειο. Ένα διαστημόπλοιο υψίστης ασφαλείας, ή καλύτερα αφελείας, το έτοιμο πλέον να αποσυντεθεί για να διασκορπιστεί στα ουράνια στρώματα. Ποιός μαλάκας θα ‘κανε κάτι τέτοιο;

Concrete
7ff0ccfe5d5899434d18e58700bf9a21.jpg

ΜΠΛΑΚΒΙΟΥ ΣΙΤΥ / DESTRUCTION MODE

της Ντέμη Α.