Η μάνα μου, κάθε που φεύγει, μιλάει με τα νερά

των υπογείων μου που στρώνω χορό στα προσκέφαλα των μυαλών μου.
Λειαίνει την άβυσσο η μάνα και συνεχίζει να πλένει ασπρόρουχα στην σκάφη της.
Κάθε που επιστρέφει μαντάρει τον αιώνα μου

των δακτύλων μου τις ανάσες με τα πελεκημένα νύχια απ' τις βροχές των ειδώλων μου
την βλέπω τα βράδια να σφουγγαρίζει το μέτωπό μου

"ν' ακούσεις", μου λέει, "τους αρχαίους μου, να αμβλύνεις την σκληράδα των όψεών σου"
η μάνα μου σκόρπια μετρούσε, αλλά τις μοίρες μου τις έχτισε με την ακρίβεια των θανάτων μου.

κι όταν χτίζει η μάνα, μια πληγή μου σφαδάζει στην μάθηση των χνώτων μου.
Στην πρώτη μας αγκαλιά, η πρωθιέρεια όρασή της, μου άκουσε την πέτρα και το όνειρο

μέχρι την τρίτη και κάτι λεπτά μπόρεσα να ξεκλειδώσω το αχανές μου,

κι έτσι, έλυσα τον γόρδιο των φωνών μου σε αέναη της Μάνας μου Φωτιά._

Concrete

Μάνα

της Ευαγγελίας Πατεράκη

© 2019 by Achilleas and Camilo