Το πρόβλημα της τωρινής κυβέρνησης είναι πρωτίστως αισθητικό, ήταν αισθητικό πριν την πανδημία και όσο ακόμα ήταν αντιπολίτευση. Ήταν αισθητικό πάντα. Οι αυταρχικές, συντεχνιακές και ρουσφετολογικές πρακτικές έρχονται σε δεύτερη μοίρα ή ως απόρροια του βασικού συμπτώματος.

Μιλώντας πάντα με αυτούς τους όρους μπορούμε να πούμε πως αν οι προκάτοχοι τους είχαν το τεκμήριο της φαιδρότητας αυτοί φέρουν εκείνο της χυδαιότητας. Μιας χυδαιότητας που επωάζεται, καλλιεργείται και διασπείρεται οριζόντια.

Ξεκινώντας από τα χειραγωγούμενα ΜΜΕ και τους γνωστούς αυλοκόλακες και φτάνοντας μέχρι τις κουΐντες του Εθνικού. Η συσπείρωση ενός εσμού παιδεραστών, προαγωγών και θρησκόληπτων κάτω από τη φτερούγα της συγκεκριμένης εξουσίας δεν είναι τυχαία.

Θυμίζει έντονα τη γνωστή αλληγορία του Παζολίνι. Εκεί όπου απομονωμένοι σε μια κωμόπολη της Ιταλίας οι κρατούντες εκδηλώνουν τα βίτσια, τις διαστροφές και το σαδισμό τους σε μια πολυάριθμη ομάδα νεαρών αγοριών και κοριτσιών.

Κάθε εξουσία συνοδευόμενη από την αλαζονεία και την έλλειψη ενσυναίσθησης (βασικά δομικά συστατικά της τωρινής συμπολίτευσης) καταλήγει μια Παζολινική αντανάκλαση.

Δεν είναι συνεπώς υπερβολή να μιλήσουμε για μια κυβέρνηση Σαλό τηρουμένων των αναλογιών, των συνθηκών και της ιστορικής συγκυρίας…

Salo-old-boy-elculture.jpg

Κυβέρνηση Σαλό

του Αχιλλέα Σωτηρέλλου