Το χρώμα δραπέτευσε.

Φανταστικές πυραμίδες υψώνονται σε άχρωμο θάνατο.

Οι μυρωδιές το σκάσανε.

Καβαλήσανε αλεξίπτωτα υάκινθους γεμάτα

και ταξιδέψαν σε ουτοπίες.

Φτάσανε ;

 

Οι δρόμοι αχνίζουν ιστορία.

Πεθαμένες μολότοφ και δακρυγόνα.

Τα γέρικα σκυλιά δεν κυνηγάνε πια αμάξια.

Σάπια όνειρα πέφτουν από δόντια

Και στον ιδρώτα ανάσες δραπετεύουν.

Σε σκοτεινά σοκάκια κατσαρίδες κάνουν έρωτα

Μύγες καταρρίπτονται σαν φλεγόμενα αεροπλάνα.

Γαβγίσματα στο κενό

και μια ζέστη πάνω σου κολλημένη.

Μαύρα αστέρια κάνουν την εμφάνιση τους.

Και η τηλεόραση τα ίδια :

Κοστούμια νούμερα τράπεζες χρέη.

Κάποτε έβλεπες και κάνα φόνο.

 

-Σβήσε τον θερμοσίφωνα καίει.

-Κλείσε το φως , θέλω να κοιμηθώ.

-Να θυμηθείς να ξυπνήσεις νωρίς να πας στον ΟΑΕΔ.

 

Φιλονικούν οι μέρες.

Κάθε τόσο μια καινούρια

βγαίνει στην επιφάνεια

και τσακίζεται με την σειρά της.

Οδηγούμαστε σε μια ανύπαρκτη εκστρατεία.

Τραβάμε κουπί σε μια γαλέρα-φάντασμα

Ενώ οδεύουμε σε αληθινότατο θάνατο.

Ένα θάνατο βουτηγμένο σε λήθη και ασημία.

Θα μείνουμε στην ιστορία

σαν είλωτες του χρέους.

Τις νύχτες δεν ακούγονται κλάματα μωρού.

Μήτε ερωτικές σούστες.

Μονάχα καμιά σειρήνα ασθενοφόρου.

Κάποιος θα δραπέτευσε πάλι.

 

Στην ανύπαρκτη μας πολιτεία

Εγκλωβίσαμε τον ήχο

Χυδαία γέλια και φωνές.

Από κάποιο χαλασμένο γραμμόφωνο

θ ακούσεις το βαλς των χαμένων ονείρων.

Μπορεί να λέω και ψέματα.

Κραχ

του Αλέξανδρου Πετρόχειλου

© 2019 by Achilleas and Camilo