Τα συμπλέγματα κατωτερότητας αφθονούν στη χώρα μας. Μέσα από ένα απίστευτα μπλεγμένο ιστορικό και κοινωνικό πλέγμα έχουμε φτάσει σε ένα σημείο, όπου εκτονωνόμαστε με το να θεωρούμε ότι ο εχθρός μας είναι ο άλλος, ο απέναντι, ποτέ ο διπλανός, μέλος της ομάδας μας, του σιναφιού μας, της κλίκας μας.

Η ζωή προχωράει και συνεχίζεται με περιόδους υπνηλίας, καλοπέρασης, όπου το χρήμα ρέει, και περιόδους, όταν αυτά τα “αγαθά” κόβονται, άρα ξυπνάει το επαναστατικό πνεύμα και βρίσκονται οι αιτίες.

Πάντα, θύμα είναι ο αδύναμος, είτε έξω στην κοινωνία, π.χ. στον εργασιακό τομέα, στις παρέες, στο σχολείο, είτε μέσα στο ίδιο του το σπίτι. Τα περιστατικά βίας είναι πολλά, ο αδύναμος υποφέρει, κακοποιείται, ακόμα και από το οικογενειακό του περιβάλλον, γιατί είναι η εύκολη λύση.

Ο συμπλεγματικός άνθρωπος, ο καταπιεσμένος, έχει φάει πολλά σκατά, έχει στήσει κώλο για να πάρει μια δουλίτσα, για να εξασφαλίσει μια “καλή” ζωή, για να είναι κοινωνικά αποδεκτός.

Τα “αγαθα” που εξασφάλισε, δεν επαρκούν όμως. Η βία, που επέβαλε στον εαυτό του, οι κώλοι που έγλειψε, τα σάλια που ρέουν, τον στοιχειώνουν, σιγοβράζουν, και κάποια στιγμή ξεσπάνε άχαρα, σε έναν άνθρωπο, γιατί απλώς υπάρχει.

Το θύμα έσφαλε, γιατί δεν ξέπεσε. Το θύμα έσφαλε, γιατί είναι ευγενικό, ανθρώπινο, σε μια εποχή παράλογη και απάνθρωπη. Το θύμα νοιάστηκε για τον συνάνθρωπο, και αυτό εξοργίζει τον θύτη.

Το θύμα πρέπει να αποκτηνωθεί, ο θύτης να ξεσπάσει, ούτε ο ίδιος ξέρει γιατί.

 

Πώς φτάσαμε εδώ και τι μπορεί να γίνει;

 

Είναι θέμα πρόληψης και παιδείας η μη βία. Η διάθεση επιβολής βίας είναι μια αγριότητα, καταπολεμάται ωστόσο με τις ηθικές αξίες, με την ανθρωπιά, την αγάπη.

Έννοιες και αξίες, που ναι μεν ακούγονται, ναι μεν ταιριάζουν όμορφα στις ταινίες, τα τραγούδια και τα βιβλία, όμως αποτελούν εμπόδιο στην ανέλιξη του αποκτηνωμένου ανθρώπου.

Ο άνθρωπος, με χαμένο κάθε ίχνος ανθρωπιάς, θέλει να αρπάξει. Οι αξίες και τα συναισθήματα τον εμποδίζουν. Όταν αποκτήσει δύναμη, μην αντέχοντας την κατάντιά του, γίνεται υποχείριο και ξεσπάει στον φαινομενικά αδύναμο, σε εκείνον που υπενθυμίζει στον ίδιο, πώς θα μπορούσε να είναι, αλλά δεν μπορεί.

 

Όποιος έχει τη δύναμη, ας αναλογιστεί τις ευθύνες του, τίποτα δεν έγινε στα ξαφνικά, είναι μια διεργασία χρόνων.

Δεν είναι θέμα επιβολής βίας πλέον, είναι θέμα μας η επιβολή μη βίας σε κανέναν άνθρωπο: Ούτε στους δρόμους, ούτε στις δουλειές, ούτε μέσα στα σπίτια.

Concrete
nonviolence.jpg

Θέμα (μας η ) επιβολή...ς

Του Όμπι Ουάν