Η μπαλάντα της τρύπιας καρδιάς είναι μια γκανγκστερική ''Κοενική'' μαύρη κωμωδία,ή ένα επαρχιώτικο Ελληνικό γουέστερν με μια «κωμική πανκ διάθεση» όπως εύστοχα αναφέρει ο ίδιος ο δημιουργός της για το στοιχείο του χιούμορ της, και που είναι γνώριμο σε όλες του τις ταινίες.


Ένα σενάριο φαινομενικά απλό και χιλιοειπωμένο, με ένα παράνομο ζευγάρι, έναν απατημένο σύζυγο που ζητάει εκδίκηση, και 1.000.000 ευρώ που βάζει σε λειτουργία την πλοκή και όλους τους αντιήρωες της ταινίας, αλλά μέσα από την ματιά και την σκηνοθεσία του μοναδικού Γιάννη Οικονομίδη αποκτά ιδιαίτερο και μοναδικό στιλ 


Γυρισμένη στην Ελληνική επαρχία και συγκεκριμένα στη Λαμία , η ταινία απεικονίζει ένα καζάνι που βράζει και το μόνο που αναρωτιέσαι σαν θεατής είναι το πότε θα σκάσει. Συμβόλαια θανάτου, προδοσίες και ανατροπές, άνθρωποι της νύχτας, αλλά και καθημερινοί ήρωες που φτάνουν στα άκρα, και στο ενδιάμεσο σκηνές και ατάκες που σε κάνουν να ξεκαρδίζεσαι στα γέλια, μέσα από τους υπερρεαλιστικούς διαλόγους .
Η προβολή των κωμικοτραγικών φιγούρων  της Ελληνικής επαρχίας, και της κουλτούρας τους μέσα από την αφήγηση του δημιουργού είναι ένα από τα δυνατότερα σημεία της ταινίας. Ένας σκηνοθέτης του οποίου το μεγαλύτερο επίτευγμα είναι ότι κάθε φορά, καταφέρνει να σε βάζει σε ένα δικό του μικρόκοσμο , που είναι όμως ίδιος και απαράλλαχτος με την ελληνική πραγματικότητα.


Οι εκκωφαντικές σιωπές, τα ιδρωμένα βλέμματα, οι επαναλήψεις και η αιχμηρότητα των λέξεων ,η ακρότητα των συναισθημάτων που ξεχειλίζουν από τους δυνατούς διαλόγους, και η αμηχανία των χαρακτήρων μπροστά σε βίαιες καταστάσεις, είναι σημεία κατατεθέν του Γιάννη Οικονομίδη, και είναι αυτά που σε κρατάνε σε μια απολαυστική εγρήγορση.


Μειονεκτήματα και ελλείψεις υπάρχουν, αλλά είναι τόσο πληθωρικός ο τρόπος και η τεχνοτροπία του Οικονομίδη, που μου φαίνονται σαν πταίσματα. Ένα μόνο που ίσως μου έκανε λίγο παραπάνω αρνητική εντύπωση, είναι η μουσική επένδυση της ταινίας, που ήταν κατώτερη των περιστάσεων.


Αλλά όπως είπα, μιλάμε για πταίσματα. Έχουμε έναν Έλληνα σκηνοθέτη που αφήνει το δικό του στίγμα σε κάθε του ταινία, δεν φοβάται να εκφραστεί, θίγει ζητήματα με το δικό του ξεχωριστό τρόπο και έχει το δικό του φανατικό κοινό που ολοένα και αυξάνεται. Εντύπωση μου κάνει ότι καταφέρνει να βγάζει το καλύτερο ακόμα και από μέτριους, ή και ερασιτέχνες ηθοποιούς όπως έχει αποκαλύψει ο Οικονομίδης ότι συνεργάζεται λόγω έλλειψης οικονομικών πόρων (μην παρεξηγηθώ, στην ταινία βρίσκουμε υπέροχες ερμηνείες όπως αυτή του Στάθη Σταμουλακάκου, του Γιάννη Τσορτέκη,και του goat Βαγγέλη Μουρίκη).


Αυτό που σκέφτομαι κλείνοντας την κριτική μου είναι ότι οι Έλληνες θεατές που είμαστε διψασμένοι για καλό αληθινό κινηματογράφο, πρέπει να στηρίζουμε τέτοιες προσπάθειες όπως μπορούμε, αλλά και η Ελληνική πολιτεία να χρηματοδοτεί τέτοια επιχειρήματα, αντί να δίνει χορηγίες και βοήθειες σε ατάλαντα απαρχαιωμένα σκουπίδια που κυκλοφορούν στον χώρο του ελληνικού κινηματογράφου εδώ και δεκαετίες, ή σε νεωτεριστικές weird wave μαλακίες που είναι και της μόδας.


Βαθμολογία: 8 στα 10

wp-featured-imageΗ-Μπαλάντα-της-Τρύπιας-
ballada-03_1581_107728298_type13058.jpg

''Η Μπαλάντα της Τρύπιας Καρδιάς''

του Αλέξανδρου Πετρόχειλου