Με το ένα μάτι σε κοιτάζω.

Το άλλο ξεπλένει ευλαβικά

πληγές

στη βαλτωμένη λίμνη της λήθης.

Μες στη δουλικότητα της πρόπλυσης

εξατμίζεται κάθε γείωση.

Τι καθάριο βλέμμα

προκαλεί η απουσία...

 

Μα η λίμνη μου,

σα βουνό που το' κρυψε η ομίχλη

για να το προστατέψει από ζευγάρια μάτια επίκρισης,

πετάει τις αιχμηρές της κορυφές.

 

Μνήμες κοτρόνες επιπλέουν βαρυσήμαντες

στη θύμηση πως όλα ανατρέπονται.

 

Μνήμες βαλίτσες

προβάλλουν το κενό τους.

Μην τυχόν κι αναθαρρέψω.

Άντε να βουτήξω

να μαζέψω τα αθώρητα.

 

Κι ένας μαγικός μονόκερος

απ' τα παιδικά μου χρόνια

αιωρείται πλάι στο μη αυτονόητο-

στα γιγάντια ερωτηματικά του

που δίχως ποτέ ν' απαντηθούν,

μεταπλάστηκαν επιβλητικά σε θαυμαστικά.

 

Λίγο παραπέρα

μορφές άπιαστες

για εκείνο ή το άλλο

που θα μπορούσα να είχα γίνει

αν ήξερα να βλέπω

και με τα δυο.

 

Με το ένα μάτι σε κοιτάζω.

Και το χαμόγελό μου

το πιο ζόρικο παιχνίδι στρατηγικής.

Στο άλλο κρύβονται οι αποχετεύσεις των δακρύων.

Τίποτα δε στεγνώνει.

Concrete

Η Λίμνη της Λήθης

της Στέφης Θεοδότου

© 2019 by Achilleas and Camilo