“Πίστεψα στην επιστήμη, στο ευρύτερο καλό. Στην πρόοδο. Μου ζήτησαν βοήθεια γιατί ήμουν η καλύτερη ερευνήτρια. Ο άριστος πρέπει να ανταμοίβεται, ν’αναγνωρίζεται η αξία του. Ψέμματα. Με κορόιδεψαν. Χρόνια έρευνας, προσωπικής θυσίας και μόχθου δεν αναγνωρίστηκαν ποτέ.

Μου ζήτησαν νέο είδος ιού για την επιδείνωση της σχιζοφρένειας το δημιούργησα. Νέο θανατηφόρο είδος ιού για την πολιομυελίτιδα το δημιούργησα. Μεταλλαγμένο ιό τον γνωστό KOL-32 ανθεκτικό στη ζέστη και ειδικά κατασκευασμένο για το Προτεκτοράτο των Νοτίων Χωρών, τον δημιούργησα. 50000 κόσμος πέθανε τότε, 500000 νόσησαν. Φυσικά πάντα με τα απαραίτητα εμβόλια. Κλεισμένη σ’ένα εργαστήριο μέρα-νύχτα, για το μέλλον,  για την εξέλιξη και φυσικά την οικονομική μου ευημέρια. Μου έδωσαν όμως πενταροδεκάρες ενώ εκείνοι κέρδιζαν όλο και περισσότερα. Δε μου το έλεγαν, κρυφά. Εγώ όμως το κατάλαβα. Πόσο αφελής ήμουν τελικά. Η έρευνα θέλει ρίσκο, δύναμη, υπομονή, λαχτάρα για το ανεξερεύνητο. Με θεώρησαν δεδομένη. Δεν είχαν καταλάβει όμως. Δε μπορούσαν να διανοηθούν.

Έτσι φτάνουμε στο τώρα, στον αγαπημένο μου ιό, τον FT-40. Ξεκίνησε με τη συνάδελφό μου όταν της κάρφωσα την ένεση στο μάτι. Δεν το περίμενε. Αυτό ήταν πολύ ευχάριστο. Ο τρόμος στο πρόσωπό της με εξίταρε. Άρπαξα και τη δεύτερη ένεση και την κάρφωσα στο στήθος της. Από ερευνητική άποψη καθαρά οι μεταλλάξεις της ξεπέρασαν κάθε προσδοκιά μου. Πολύ γρήγορα κιόλας. Το κορμί της έτρεμε και με τα νύχια της ξέσκιζε το πρόσωπό της. Όχι πως ήταν ποτέ και πολύ όμορφη. Καμία σχέση με μένα. Μόλις ο ιός εισχωρήσει στον οργανισμό μια λάβα ρέει εσωτερικά σε όλο το κορμί καίγοντας τα σωθικά και καταλήγοντας στα κύτταρα του εγκεφάλου, τα οποία γεμίζει με οργή. Ναι η οργή είναι ένα από τα βασικά συστατικά. Ο πόνος είναι αφόρητος αλλά δεν κρατάει πολύ. Σε λίγα δευτερόλεπτα ο άνθρωπος μεταλάσσεται σ’ένα λυσσασμένο ζόμπι έτοιμο να…

-Δόκτωρ να σας διακόψω λίγο;

Γύρισα το κεφάλι μου αρκετά ενοχλημένη έτσι ξαπλωμένη στο άβολο κρεβάτι.

-Γνωρίζετε ότι η συνάδελφός σας είναι νεκρή;

-Δυστυχώς κάποιοι οργανισμοί δεν είναι το ίδιο ανθεκτικοί. Αυτή εκτός από αντιπαθητική ήταν και φιλάσθενη.

-Άρα ο ιός δε μπορεί να έχει εξαπλωθεί αφού τις δύο μοναδικές δόσεις της δέχθηκε η συνάδελφός σας;

Γέλασα τόσο δυνατά που πόνεσαν τα σαγόνια μου.

-Δόκτωρ ας υπάρξει ειλικρίνεια μεταξύ επιστημόνων.

Επεξεργάστηκα τον άντρα. Ψηλός, μελαχρινός με έξυπνα μάτια. Στα χρώματά μου. Υπό διαφορετικές συνθήκες θα ήμασταν ταιριαστό ζευγάρι.

-Μπορείτε να με φωνάζετε Μιράντα. Τι γιατρός είστε;

-Ψυχίατρος.

-Εγώ είμαι ερευνήτρια ιολόγος. Έχω 3 διδακτορικά, ένα στη Βιολογία από το ΜΙΤ, ένα Μοριακής Βιολογίας από το Χάρβαρντ κι ένα στη Γεννετική από το Cambridge. Δε νομίζω πως το επίπεδο γνώσεων είναι το ίδιο λυπάμαι.

-Που σημαίνει;

-Σημαίνει ότι δε μπορείτε να κατανοήσετε στο έπακρο όσα σας εξηγώ.

Ο ψυχίατρος γέλασε

“Γελάει καλύτερα όποιος γελάει τελευταίος”, σκέφτηκα.

-Οι δύο αυτοί τύποι μ’ εκνευρίζουν, έδειξα τους ασπροφορεμένους νοσοκόμους που στέκονταν μπροστά από την πόρτα του δωματίου μου.

-Είναι για προφύλαξη

-Δικιά μου ή δικιά σας;

Το χείλος του ψυχιάτρου συσπάστηκε. Με φοβόταν. Με θεωρούσε επικίνδυνη. Δεν είχε άδικο.

-Δεν έφτιαξα εμβόλιο γι’αυτόν τον ιό.

-Τον ιό που δεν υπάρχει; ειρωνεύτηκε.

Σηκώθηκα απο το κρεβάτι και τέντωσα τα χέρια μου. Οι νοσοκόμοι πήραν θέση τερματοφύλακα. Ο  ψυχίατρος ανακάθισε στην καρέκλα του.

-Να ξεπιαστώ ήθελα. Πολύ χάλια το άσπρο χρώμα στο δωμάτιο. Είσαι δεν είσαι τρελός τα χάνεις τα λογικά σου.

-Θα μιλήσω με το συμβούλιο και θα σας ενημερώσω το συντομότερο για την απόφασή μου Δόκτωρ Μιράντα.

Ο ψυχίατρος σηκώθηκε. Μαζί με τους νοσοκόμους ετοιμάστηκαν να χτυπήσουν την πόρτα για να τους ανοίξουν.

-Ο ιός βρίσκεται στο νερό.

Το χέρι του ψυχιάτρου έμεινε στο χερούλι της πόρτας. Γύρισε με γουρλωμένα μάτια και με κοίταξε.

-Πως;

-Πριν 2 βράδια επισκέφτηκα το υδραγωγείο της πόλης.

-Δε...δε...μπορεί

-Μήνες παρακολουθούσα τον υπάλληλο στον Κεντρικό Τομέα Καθαρισμού Νερού. Κατά λάθος έχυσα καφέ μια μέρα πάνω του, γίναμε φίλοι στο ίντερνετ, πηδηχτήκαμε μερικές φορές. Δε θέλετε και πολύ εσείς οι άνδρες. Άφησα τα κόκκινα μαλλιά μου λιτά, έβαλα ψεύτικους πράσινους φακούς επαφής, έδειξα και λίγο στήθος κι αυτό ήταν. Τον έβαλα να μου υποσχεθεί μια νύχτα άγριου σεξ την ώρα της νυχτερινής του βάρδιας στο υδραγωγείο.

-Λες ψέμματα. Εί...είσαι τρελή

Οι κραυγές που τόσο λαχταρούσα ακούστηκαν. Ίδιες με το σκούξιμο γουρουνιών την ώρα που τα σφάζουν. Ανατρίχιασα από ευχαρίστηση.

-Μπορεί και να είμαι.

Ένα κλειδί στην κλειδαριά και η πόρτα άνοιξε. Μια νοσοκόμα καλυμμένη με αίμα κλαίγοντας ούρλιαζε στον ψυχίατρο

-Φύγετε γιατρέ, φύγετε

Κούνησα το κεφάλι μου μια δεξιά και μια αριστερά. Με είχε πιάσει το αυχενικό μου πάλι. Έτριψα λίγο το λαιμό μου στο πίσω μέρος του κεφαλιού. Τώρα οι στριγκλιές είχαν πλησιάσει επικίνδυνα. Οι νοσοκόμοι ικέτευαν τον ψυχίατρο να φύγουν. Στο τέλος την κοπάνησαν. Δε θα προλάβαιναν να πάνε μακριά βέβαια.

-Πως...είσαι τόσο ψύχραιμη; Είπες δεν έχεις φτιάξει εμβόλιο.

-Εμένα δε μπορούν να με πειράξουν

Τα οργισμένα ζόμπι μου μπήκαν στο δωμάτιο κυκλώνωντας τον ψυχίατρο. Σήκωσα την παλάμη μου για να σταμάτησουν. Τα κόκκινα μάτια τους με τα αιματοβαμμένα χείλη και χέρια βρίσκονταν σε ετοιμότητα για να τον κατασπαράξουν. Ο ψυχίατρος κατουρήθηκε πάνω του. Το κορμί του έτρεμε και τα μάτια του δήλωναν τον τρόμο αλλά και την έκπληξη γι’αυτό που συνέβαινε. Τον πλησίασα και χάιδεψα στοργικά το μουσκεμένο από τον ιδρώτα κεφάλι του. Η ανάσα του πλέον γρήγορα και κοφτή.

-Βλέπεις γιατρέ, ο ιός φέρει το DNA μου. Μάλλον ξέχασα να στο πω. Είμαι η Βασίλισσά τους. Μπορώ να επιλέξω ποιοι θα σωθούν και ποιοι όχι. Νομίζεις η ηλίθια συνάδελφός μου ήταν η πρώτη; Πολλοί θυσιάστηκαν για την επιστήμη πριν απ’αυτήν. Ήθελα να με πιάσετε.

Ήμουν τόσο χαρούμενη.

-Μη...μη…σε παρακαλώ

Ο γιατρός πισωπάτησε πέφτοντας στο πάτωμα. Μ’ένα νεύμα του κεφαλιού μου τα παιδιά μου σα τερμίτες τον ξεκοκκάλισαν. Παρακολουθούσα εκστασιασμένη. Ο ήχος από την σάρκα που ξεκολλούσε με ερέθιζε.

-Πάμε παιδιά μου, φώναξα κλωτσώντας το κατακρεουργημένο πλέον πτώμα του γιατρού στην άκρη.

Η Βασίλισσα

της Ελπίδας Πέτροβα

© 2019 by Achilleas and Camilo