Λιγνάδης, Μαρκουλάκης, Χωμενίδης, Θεοδωρόπουλος. Άνθρωποι με πολλά κοινά χαρακτηριστικά, όχι σίγουρα ποινικά για να προλάβω την όποια παρερμηνεία. Κάποιοι συνδεόμενοι με μακρά φιλία, οπωσδήποτε όχι μεμπτή, μοιραζόμενοι τις ίδιες απόψεις, την ίδια ιδεολογία, ακόμα ίσως και την ίδια έλλειψη ταλέντου γιατί κακά τα ψέματα το ταλέντο δεν το φιλοτεχνούν οι αργυρώνητες στήλες ούτε οι οριζόντιες επιβολές. 


Ποιο είναι ωστόσο το στοιχείο τους χαρακτηρίζει περισσότερο; Ένας βλαχομπαρόκ αριστοκρατισμός θα έλεγα εγώ, εκπορευόμενος από τη φοίτηση σε μεγάλα ιδιωτικά σχολεία όπου η ιδέα της ένταξης σε μια ανώτερη κάστα σφυρηλατείται και αναπτύσσεται μαζί με την αντίληψη για τον κόσμο από τα μικρατά. Η ίδια αυτή αντίληψη δημιουργεί και την αντίστοιχη «ομερτά», πως είναι δυνατόν κάποιος «δικός» μας να βιάζει παιδάκια ωσάν άλλος Μαρκήσιος Ντε Σάντ; Τι θα πει η τάξη μας για να θυμηθούμε την αείμνηστη Τάσσω Καββαδία…


Σιγή ιχθύος τηρεί ο κατά τ’ άλλα λαλίστατος Τάκης απέναντι στις φρέσκες αποκαλύψεις για το καμάρι του εθνικού που σύσσωμο το θεσμικό σκυλολόι χειροκροτούσε στην Επίδαυρο, δεν έχουν περάσει ωστόσο παρά λίγες μέρες από τότε που ξεσπάθωνε κατά του Κιμούλη και της «κακής αριστεράς». Θα μου πεις εντάξει η περίπτωση του συγκεκριμένου είναι τόσο γραφική που ακόμα και το παστίτσιο να σου καεί θα κατηγορήσει την…αριστερά. 


Δεν είναι όμως ο μόνος, αν κάτι χαρακτηρίζει όλον αυτόν το «ακροκεντρώο» συρφετό εκτός από την εμπάθεια και την έλλειψη ουσιαστικής ιδεολογίας είναι η αισθητική. Μια αισθητική που δεν συνεισφέρει τίποτα στο δημόσιο λόγο πέρα από λεκτικά φληναφήματα, ανούσιους βερμπαλισμούς και χάρτινο ελιτισμό. Όταν όμως όλα αυτά πλασάρονται με το περιτύλιγμα της «διανόησης» τότε η κωμικότητα τους επισκιάζεται από την επικινδυνότητα της συγκάλυψης και δικαιολόγησης κάθε μικρού ή μεγάλου παραστρατήματος, ακόμα και αν πρόκειται για τον βιασμό παιδικών ψυχών… 

Κάπου να τελειώνουμε με την «ακροκεντρώα» διανόηση 

του Αχιλλέα Σωτηρέλλου

© 2019 by Achilleas and Camilo