«2020, Νέα Ευρώπη. Την εξουσία έχει αναλάβει ένας παράτολμος κυβερνητικός συνασπισμός ανθρώπων και ρομπότ. Τα θεμέλια του ριψοκίνδυνου αυτού εγχειρήματος έρχεται να κλονίσει ένας θανατηφόρος ιός, ο επονομαζόμενος «Corona Virus», ο οποίος είναι εξαιρετικά μεταδοτικός και προσβάλλει τα πνευμόνια των ανθρώπων μόνο, όπως είναι φυσικό, βάζοντας έτσι τις μηχανές σε θέση ισχύος και διαταράσσοντας τις ήδη εύθραυστες ισορροπίες της κοινωνίας αυτής του μέλλοντος. Κι ενώ τα ρομπότ συνεχίζουν απρόσκοπτα την εργασία τους στους διάφορους τομείς που δραστηριοποιούνται, ο ανθρώπινος πληθυσμός εξουδετερώνεται με απίστευτα γοργούς ρυθμούς. Οι δρόμοι έχουν ερημώσει, ο κόσμος κυκλοφορεί ελάχιστα, τα πρόσωπα είναι καλυμμένα με μάσκες, τα βλέμματα τρομοκρατημένα και καχύποπτα. Η ανατριχιαστική σιωπή που καλύπτει την πόλη διακόπτεται μόνο από τον ήχο της σειρήνας των ασθενοφόρων που δεν σταματούν να μεταφέρουν ασθενείς στα νοσοκομεία. 


   Μια γυναίκα βγαίνει από ένα κυβερνητικό κτίριο. Φοράει μαύρο παλτό, μαύρες δερμάτινες μπότες και κρατάει έναν κίτρινο φάκελο. Η κάμερα την ακολουθεί καθώς περπατά στο έρημο σχεδόν πεζοδρόμιο με βιαστικά αλλά αποφασιστικά βήματα. Έχει την αίσθηση ότι κάποιος την ακολουθεί, αλλά δε γυρίζει να κοιτάξει. Φτάνει στις διαβάσεις και περιμένοντας να ανάψει το πράσινο ρίχνει μια κλεφτή ματιά στον άντρα με τα μαύρα γυαλιά που την πλησιάζει. Σφίγγει τον φάκελο στο στήθος προσπαθώντας να διατηρήσει την ψυχραιμία της, όταν ξαφνικά ένα όχημα χωρίς οδηγό που εκτελεί χρέη ταξί φρενάρει απότομα μπροστά της, ανοίγει η πόρτα του πίσω καθίσματος και ένα χέρι την τραβάει στο εσωτερικό. 


-Μη φοβάσαι, Κάτια. Δε θα σου κάνω κακό. Να σε προστατεύσω θέλω.
-Από ποιους; Πώς ξέρεις τ’ όνομά μου; Ποιος είσαι;
-Από αυτόν που σε ακολουθεί. Αν δεν ερχόμουν έγκαιρα θα έπεφτες 
θύμα απαγωγής.
-Τι είναι αυτά που λες; Άσε με να κατέβω. Βοήθεια!»


   Ο Παρασκευάς σταμάτησε για λίγα δευτερόλεπτα την αφήγηση του σεναρίου του, για να ελέγξει καλύτερα την αντίδραση του ατζέντη του. Σκούρα τα πράγματα! Ο Σωτηρίου είχε ένα απλανές βλέμμα όση ώρα άκουγε την γεμάτη ενθουσιασμό ομολογουμένως παρουσίαση του νέου του πονήματος   –δεν τον κοίταξε ούτε μια φορά στα μάτια!–, γεγονός που δεν του άφηνε και πολλά περιθώρια για πανηγυρισμούς. Άσε που δε σταμάτησε να παίζει με το ακριβό Parker στυλό του στα δάχτυλα, προκαλώντας του επιπλέον εκνευρισμό. 


Δεν ξέρω αν έπιασες το νόημα. Η Κάτια είναι επιστήμονας και δουλεύει για λογαριασμό της κυβέρνησης για την εξεύρεση του εμβολίου που θα καταπολεμήσει τον ιό. Αλλά τα ρομπότ εκμεταλλευόμενα την κατάσταση προσπαθούν να σαμποτάρουν την έρευνα με σκοπό να κυριαρχήσουν στον πλανήτη. Έτσι, επιχειρούν να απαγάγουν την Κάτια, όμως τους προλαβαίνει ο Ίαν, ένας Βρετανός πρώην πράκτορας της Scotland Yard, ο οποίος θα κάνει τα πάντα για να προστατεύσει την νεαρή ερευνήτρια και να σώσει το ανθρώπινο είδος από την εξαφάνιση. 


   Ο Σωτηρίου σταμάτησε να παίζει με τον Parker του. Τα μάτια του συνάντησαν επιτέλους το γεμάτο αγωνία βλέμμα του πελάτη του. Ένα ελαφρό μειδίαμα –του ξέφυγε;– πρόδωσε τη διάθεσή του.
-Μελλοντολογική ταινία; Πώς σου ήρθε;


-Γιατί όχι; Ίσα-ίσα, έχουν πέραση αυτές οι ταινίες. Δεν βλέπεις τι χαμός έγινε φέτος με τον «Εξολοθρευτή»; Σπάει τα ταμεία, όπου κι αν παίζεται. Ή παλιότερα το «Mad Max» με τον Μελ Γκίμπσον. Το ’χεις δει;


-Μου μιλάς για χολιγουντιανές υπερπαραγωγές. Εδώ «στο Ελλάντα» είναι εφικτό; Μόνο τον προϋπολογισμό της ταινίας να βάλεις κάτω…


-Εγώ, αντιθέτως, νομίζω ότι, μόλις γίνει γνωστό ότι θα γυριστεί μια τέτοιου είδους ταινία στην Ελλάδα, θα κάνει αίσθηση και θα προσελκύσει πολλούς σπόνσορες.


-Έπειτα, είναι και το θέμα. Θανατηφόρος ιός…, άνθρωποι που κυκλοφορούν με μάσκες… Δεν το βρίσκεις κάπως τραβηγμένο; Η επιστήμη έχει προχωρήσει τόσο. Λες να κινδυνεύσει η ανθρωπότητα από έναν ιό σε 35 χρόνια από τώρα; Το… 2020, σωστά;


-Γιατί αμφιβάλλεις; Εδώ δεν μπορούν να βρουν ακόμα το φάρμακο για το AIDS. Για να μη μιλήσω για τον καρκίνο…


   Ο Σωτηρίου χαμογέλασε ξανά, αυτή τη φορά απροκάλυπτα. Ακούμπησε με ευλάβεια τον Parker στο γραφείο του και σηκώθηκε από τη δερμάτινη καρέκλα του.


-Έχω την εντύπωση, Παρασκευά, ότι δεν παρακολουθείς τα τεκταινόμενα στον ελλαδικό χώρο. Τέτοιες παραγωγές είναι εύλογο να σε εντυπωσιάζουν, αλλά δυστυχώς μπορούν να υλοποιηθούν μόνο στην Αμερική. Άλλωστε, γνωρίζεις καλά ότι εμείς κινούμαστε σε μια πιο ποιοτική κατεύθυνση βαδίζοντας στα χνάρια του ευρωπαϊκού σινεμά. Είδες τα «Πέτρινα χρόνια» που έσκισαν πέρσι στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης; Φοβερή αυτή η Μπαζάκα! Λιτή ερμηνεία, αλλά τόσο δυνατή, τόσο εκφραστική! Τι τα θέλεις τα οπτικά εφέ και τα ρομπότ; Φέτος, αν θες να ξέρεις, ποντάρω πολύ στη νέα ταινία του Παύλου Τάσιου, «Νοκ άουτ» λέγεται. Παίζει ο Κιμούλης. Πολύ μ’ αρέσει αυτός ο νεαρός, έχει κάτι… Τον είδες στο «Λούφα και Παραλλαγή; 


   Ο Παρασκευάς σηκώθηκε και έφυγε παίρνοντας μαζί το σενάριό του. Το ότι δεν το κράτησε ο ατζέντης του, έστω να το διαβάσει με την ησυχία του, σήμαινε ότι αυτή η πόρτα είχε κλείσει οριστικά. «Μην απογοητεύεσαι», του είπε εν είδει αποχαιρετισμού, «Δοκίμασε κάτι πιο χειροπιαστό, ξέρεις, στα δικά μας μέτρα. Αφού το ’χεις». Σαν τι να δοκιμάσει δηλαδή; Να πιάσει μια κάμερα και να τραβάει μονόπλανο ένα τοπίο για είκοσι λεπτά σαν άλλος Θεόδωρος Αγγελόπουλος; Πόσοι άραγε θα βγούνε ακόμα σαν και δαύτον; Και θα χεστεί και στα βραβεία! Πάλι καλά που δεν του πρότεινε να το γυρίσει στις βιντεοταινίες. «Να πάει να γαμηθεί ο κωλόβλαχος! Μου το παίζει και ατζέντης ο άσχετος! Ας μην ήταν ο πατέρας σου στα μέσα και στα έξω στο Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου και θα σου ’λεγα πού θα σ’ έγραφα…»


   Είχε ανάγκη από ένα ποτό, να καλμάρει λίγο τα νεύρα του και να σκεφτεί. Ή μάλλον όχι, δεν είχε κάτι άλλο να σκεφτεί. Καιρός να ακολουθήσει το ένστικτό του. Αυτό δεν του έλεγε και η Τάνια; «Να ακούς το ένστικτό σου. Ακόμη κι αν δε σε οδηγήσει στην επιτυχία, ακόμη κι αν σε απογοητεύσει, τουλάχιστον θα έχεις την ικανοποίηση ότι έκανες αυτό που πίστευες εσύ σωστό». Πόσο του έλειπε! Ήρεμη δύναμη την αποκαλούσε. Δεν είναι τυχαίο πως, όταν φεύγουν τέτοιοι άνθρωποι από κοντά σου, συνήθως τα σκατώνεις. Το αλκοόλ σίγουρα θα μου καθαρίσει το μυαλό, σκέφτηκε και έσπευσε στο πρώτο μπαράκι που βρήκε μπροστά του. Ήπιε σχεδόν μονορούφι το πρώτο ουίσκι και ζήτησε και δεύτερο. Κοίταξε τον φάκελο που περιείχε τις σελίδες με το σενάριό του. Αμέσως σχηματίστηκαν στο μυαλό του εικόνες, καρέ-καρέ οι διάφορες σκηνές, όπως αυτός τις είχε φανταστεί, ασπρόμαυρες, σκοτεινές, σαγηνευτικές. Και η παρουσία της γοητευτικής Κάτιας να πρωταγωνιστεί και να καθηλώνει. Κάλλιστα θα μπορούσε να την υποδυθεί η Τάνια, θα της πήγαινε γάντι ο ρόλος. 


   Η τηλεόραση έπαιζε την εκπομπή «Μουσικόραμα». Ο ήχος των A-ha πλημμύρισε τα αυτιά του Παρασκευά. Take on me… Του άρεσε αυτό το τραγούδι. Γύρισε το κεφάλι του προς την οθόνη. Παράξενο βίντεο-κλιπ. Πρωτότυπο. Μια κοπέλα ξεφυλλίζει ένα περιοδικό κόμικς, ο ήρωας τής κλείνει το μάτι και την τραβάει μέσα στις σελίδες, για να ζήσει μαζί του μια συναρπαστική περιπέτεια. Αυτή είναι μια γαμάτη σύλληψη. Μα ναι! Αυτό είναι! Ένα κόμικς. Ένα μοντέρνο, νεανικό, συναρπαστικό κόμικς. Ήδη το βλέπει να φιγουράρει στις σελίδες του περιοδικού «Βαβέλ». Σίγουρα εκεί θα εκτιμήσουν περισσότερο την ιδέα του. Θα πάει αύριο κιόλας. Το ένστικτό του δε θα τον προδώσει αυτή τη φορά. Το μέλλον του είναι εδώ. Τον καλεί. Το ακούει. Take on me…

Επιστροφή στο Μέλλον

του Κώστα Τερζανίδη

© 2019 by Achilleas and Camilo