Ακούω το όνομά μου από το μικρόφωνο και ανεβαίνω στο βήμα. Από κάτω, η Αλίκη και οι γονείς μου χειροκροτάνε σαν τρελοί. «Μεταπτυχιακό στα Οικονομικά, βαθμός Άριστα. Συγχαρητήρια και καλή σταδιοδρομία». Παίρνω το χαρτί και κατεβαίνω. Το αμφιθέατρο είναι θάλασσα και εγώ περπατάω ευτυχισμένος πάνω στο νερό.

«Δυστυχώς, λόγω περικοπών στο προσωπικό, είμαστε στη δυσάρεστη θέση να σας ενημερώσουμε ότι δεν μας είστε άλλο χρήσιμος. Σε έναν μήνα, θα πρέπει να αποχωρήσετε από την εταιρεία. Θα λάβετε τη μισή αποζημίωση, δεδομένου ότι ειδοποιηθήκατε εγκαίρως». Το χαρτί είναι εκτυφλωτικά άσπρο, έχει κάτι από απάτητο χιόνι. Τα μάτια μου θαμπώνουν, τα γράμματα μοιάζουν με βρώμα πάνω στη λευκή επιφάνεια.
Κολλάω το έγγραφο της απόλυσης στον τοίχο πάνω από το γραφείο μου, φοράω τα γυαλιά ηλίου και διαβάζω μεγαλόφωνα «…ΕΙΔΟΠΟΙΗΘΗΚΑΤΕ ΕΓΚΑΙΡΩΣ».


Οι γύρω μου κοιτάνε, κάποιοι δείχνουν απορημένοι, άλλοι χώνουν το κεφάλι τους στην οθόνη για να κρυφτούν, πολλοί κοιτάνε με ενδιαφέρον τις μύτες των παπουτσιών τους και ακόμη περισσότεροι έχουν το βλέμμα τους στραμμένο προς το ταβάνι σαν να προσεύχονται. «…ΕΙΔΟΠΟΙΗΘΗΚΑΤΕ ΕΓΚΑΙΡΩΣ». Στο μυαλό μου ακούω χειροκροτήματα, «ΕΙΔΟΠΟΙΗΘΗΚΑΤΕ ΕΓΚΑΙΡΩΣ», σφυράω στον ρυθμό των χειροκροτημάτων, αρπάζω την τσάντα μου και εξαφανίζομαι, φορώντας πάντα τα γυαλιά ηλίου.
Στον δρόμο, χιόνι παντού. Οι άνθρωποι παραπατάνε και το γεμίζουν λάσπες με τα παπούτσια τους.
Τα χειροκροτήματα στο μυαλό μου σβήνουν.


Βγάζω τα μαύρα γυαλιά και πετάω την τσάντα. Πρέπει να τους φωνάξω ότι ΘΑ ΕΙΔΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΕΓΚΑΙΡΩΣ. Όταν το χιόνι λιώσει, θα μας παρασύρει όλους ένας βρώμικος χείμαρρος που θα μας πετάξει πάνω στα βράχια, θα σπάσουν τα πλευρά μας, θα τρυπήσει το συκώτι μας, και στο τέλος θα πλημμυρίσει τα πνευμόνια μας και θα μας πνίξει.


Πρέπει να προλάβουμε.


Πριν έρθει το χαρτί της ειδοποίησης.

ΕΙΔΟΠΟΙΗΘΗΚΑΤΕ ΕΓΚΑΙΡΩΣ

της Φωτεινής Τέντη

© 2019 by Achilleas and Camilo