Ψηλαφώντας την ορμή της σκέψης
ασπαζόμενος την παρουσία
της περίοπτης αφής.
Ακολούθησα στο πυκνό το δάσος 
την υπάρχουσα αμφισβήτηση 
δίχως ενδοιασμούς,
δίχως τύψεις,
μονάχα ανελίσσοντας τον πόνο που αντλεί.
Αυτή που συντρόφευε στα γυρογιάλια της ηδονής,
αυτή που άγει της φρόνησης τα πετράδια.

Τώρα, τροχοπέδη στην στροφή͘͘͘͘·
καταβαραθρώνει τα τιμαλφή 
που ο χρόνος με τις βιαστικές κινήσεις χάρισε…


Σα ζαλισμένο σύμπαν 
που λειτουργεί με πλήρη αταξία 
τέτοια που κανείς σοφός 
δεν θα μπορούσε να σκεφτεί·
τέτοια που του τυφώνα η αρμονία την φθονεί.


Σαν τέτοια στέκει τώρα δα 
σε ένα λάκτισμα καρδίας 
σε ένα ξέβρασμα πνοής
Αφήνοντας μου μια ριπή 
τον εαυτού μου να ιδώ

 

Δυσθυμία

του Γιάννη Λίτσα

© 2019 by Achilleas and Camilo