Δεν τελειώνω την Νομική. Δεν πάω με χοντρούς άντρες. Και δεν ψηφίζω ΠΑΣΟΚ.

Εσύ όμως, εδώ και δύο εβδομάδες, κάθε πρωί, μπαστακώνεσαι στην κουζίνα μου. Κι όσο κι αν δεν μπορώ ούτε να βλέπω την χοντρή κοιλιά σου, σε αντιμετωπίζω με σεβασμό. Τον πρώτο μας καιρό μαζί σου μιλάω κάθε μέρα για Πολιτική και Ποινική Δικονομία και σε ρωτάω συχνά αν πιστεύεις ότι η αναγνώριση των κοινωνικών δικαιωμάτων συνεπάγεται κράτος πρόνοιας. Εσύ, γενικά, προτιμάς να μουγκρίζεις. Ειδικά όταν πεινάς. Σου βγάζω αυγά με λουκάνικα και πίνω ένα καφέ σκέτο. Όταν τελειώσεις ξαναμουγκρίζεις. Από ευχαρίστηση.

Όσο δεν μου απαντάς στις νομικές μου ερωτήσεις, αλλάζω τροπάρι και σε ρωτάω πώς και δεν έγινες ποτέ πρωθυπουργός. Μου λες είναι όλοι μαλάκες. Σε ρωτάω «Και η Φώφη;». Μου λες «Αυτή είναι άσχημη. Πιο μαλάκας είναι ο Γιωργάκης».

Σου μιλάω για τον μπαμπά μου που είναι γιατρός, ωραίος άντρας δεν παίρνει φακελάκια και ψηφίζει Νέα Δημοκρατία. Μου λες ότι η Δήμητρα Λιάνη ήταν μουνάρα και κοίτα πώς κατάντησε.

Ρίχνω μια ματιά στην κοιλιά σου, σπάω το άδειο πιάτο σου και κλείνομαι στο δωμάτιο μου. Λέω στο μαξιλάρι ότι αν ήταν εδώ ο μπαμπάς θα βλέπαμε μαζί μια Ινδική ταινία που του άρεσε, θα παραγγέλναμε ινδικά μπουτάκια κοτόπουλο ταντούρι και θα του χάιδευα την κοιλίτσα.

Ηρεμώ και γυρνάω να σε βρω. Δεν είσαι στην κουζίνα. Περιμένω μήπως στην θέση σου εμφανιστεί ο μπαμπάς. Βάζω την ινδική ταινία. Βρίσκω ινδικό ντελίβερι. Μπα.

Βαγγέλη γύρνα. Μου λείπεις.
 

Βαγγέλη Γύρνα

της Σοφίας Γουργουλιάνη

© 2019 by Achilleas and Camilo