Ήθελε να της κάνει έρωτα. Ήθελε όσο τίποτα άλλο στον κόσμο. Εκείνη σιωπηλή, με τα χέρια διπλωμένα γύρω από τα γόνατά της, κοιτάζοντας με απλανές βλέμμα τον απέναντι τοίχο. Αφήνει τα γόνατά της να πέσουν πάνω στα λευκά σεντόνια και πιάνει από το διπλανό κομοδίνο το πακέτο με τα τσιγάρα της. Ανάβει ένα και γυρνάει να τον κοιτάξει. Τα πράσινα μάτια της, απειλητικά και θελκτικά μαζί μοιάζουν να του λένε: «Φίλε δεν είσαι μαλάκας, μπορεί να μην φταις εσύ, αλλά η πραγματικότητα είναι αυτή»

Αυτός πιάνει το μήνυμα και γυρνάει πλευρό. Άλλη μια συνάντηση καταλήγει σε αποτυχία. Μπορεί να ήταν η τέταρτη ή η πέμπτη φορά που γινόταν αυτό. Να καταλήγουν στο κρεβάτι γυμνοί, έτοιμοι πριν την τελική κατάδυση στον κόσμο της ηδονής και να μένουν από οξυγόνο.

Είχαν προσπαθήσει όλες εκείνες τις φορές να συζητήσουν, ώστε να ανακαλύψουν ή έστω να αποκαλυφθούν οι λόγοι, τα αίτια της αποτυχίας. Σολοικισμοί, αοριστίες δικαιολογίες, φληναφήματα. Με πιο απλά λόγια το αληθινό και τίμιο συμπέρασμα αγνοείτο. Απλά είχαν συμφωνήσει να βρίσκονται κάθε Σάββατο απόγευμα την ίδια ώρα στο ίδιο ξενοδοχείο. Κάθε έβδομη μέρα στις πέντε η ώρα, ο Γιώργος ήταν εκεί με το ηθικό και το πέος ανεβασμένο, έτοιμος για όλα και η Ηλιάνα ήταν επίσης εκεί με το αιδοίο της ξηρό, χωρίς καμία πίστη για το επιτυχές του αποτελέσματος, έτοιμη για τίποτα.

***

Την όγδοη φορά του ξεφούρνισε το μυστικό:

«Γιώργο έχεις πέσει στην περίπτωση, είμαι ασέξουαλ».

«Μα…» κατάφερε να ψελλίσει. Τα χείλη του έτρεμαν. Δεν είχε άλλο τρόπο το πρόσωπό του να εκφράσει την αγωνία και την έκπληξη, εκείνα τα συστατικά που δημιουργούν ένα θαυμάσιο ψυχικό άλγος.

«Έχω κάνει μια φορά έρωτα στη ζωή μου και ένιωσα σαν να μου ξερίζωναν την καρδιά» συνέχισε εκείνη. Έφερε τα χέρια της κοντά στο πρόσωπο της. Εκείνος την κοίταξε με ένα μείγμα αγωνίας και λατρείας. Ήταν πασίδηλο. Την είχε ερωτευτεί. Κι ύστερα εκείνη σαν να ξέπλυνε με αόρατο νερό το πρόσωπό της κι άπλωσε τα χέρια της προς το μέρος του. Νόμιζε πως θα τον αγκάλιαζε. Εκείνη έδειξε το μέρος όπου βρισκόταν η ξεριζωμένη της καρδιά.

«Μα…» έκανε έκπληκτος, αρχίζοντας να αμφιβάλει για την ικανότητά του. Κι άλλες φορές στο παρελθόν σε άλλες φάσεις, το είχε πάρει πάνω του.

«Κάθε φορά που σκέφτομαι ότι θα το κάνουμε, νιώθω αναγούλα, για αυτό κάθομαι σε αυτή την στάση για να μην ξεράσω» είπε απολογητικά. Ήξερε πως κι εκείνη η σχέση θα κατέληγε στο πηγάδι της αποτυχίας και της λήθης. Θα αποτελούσε αναντίρρητα, αναμφίβολα την επόμενη πράξη του αποτυχημένου θεατρικού της.

«Μα… συνέχισε στον ίδιο μονότονο ρυθμό. Ήθελε λίγο, πολύ λίγο για να γίνει απόλυτα βαρετός.

«Δεν φταις εσύ. Μόνη μου πρέπει να βρω την άκρη» είπε ξεφυσώντας. Είχε μείνει πάλι να κοιτάζει πάνω από τον ώμο του στον άσπρο τοίχο, θέλοντας να αποφύγει το βλέμμα του, που στα σίγουρα θα το ένιωθε σε λίγο ενοχλητικό και ίσως απειλητικό.

«Άσε με να σε βοηθήσω» είπε. Η στύση του για ακόμη μια φορά είχε χαθεί. Εκείνο το φλεβώδες ερυθρό θηρίο, είχε γίνει πάλι σαν μαλακό κουκούλι προνύμφης. Κατάντια.

«Αν ήθελα βοήθεια θα πήγαινα σε ειδικό, έτσι δεν είναι;» κάγχασε η Ηλιάνα. Με μια κίνηση έκρυψε το μικρό στήθος της κάτω από το σεντόνι. Έψαξε εκεί κάτω και βρήκε το άσπρο βαμβακερό εσώρουχο και το φόρεσε λυγίζοντας τα γόνατα και τεντώνοντας την ελάχιστα λιπώδη κοιλιά της.

«Σαν στήριξη» είπε μέσα από τα δόντια του. Οι σκούρες θηλές της, κάτω από το λευκό του σεντονιού, τον αναστάτωναν. Εκείνη η σάρκα, του ξύπναγε πρωτόφαντες αισθήσεις. Λίγο ακόμα και θα ξεπερνούσε τα όρια του παροξυσμού.

«Άστο καλύτερα» είπε και κούνησε το χέρι της σαν να ήθελε να διώξει ένα έντομο που χάλαγε την ηρεμία της.

«Εντάξει λοιπόν. Για πες μου για ποιον λόγο βρισκόμαστε εδώ κάθε φορά;» ρώτησε. Δεν μπορούσε να ξεκολλήσει το βλέμμα του από το στήθος της.

«Κάνω ένα πείραμα!» είπε με μια δόση καγχασμού. Φόρεσε το ελαστικό δίχως μπανέλες σουτιέν της θέλοντας να προστατέψει το στήθος τα από τον αδηφάγο πόθο που φλόγιζε στα μάτια του.

«Είμαι πειραματόζωο;» έκανε φανερά εκνευρισμένος. Πήρε ένα τσιγάρο από το πακέτο της. Το άναψε. Πήρε μια βαθιά ρουφηξιά. Το πρώτο τσιγάρο μετά από επτά χρόνια αποχής.

«Όχι μόνο εσύ, αλλά κι εγώ. Βασικά εγώ. Εγώ κάνω πειράματα στον εαυτό μου. Δυστυχώς παίρνει και εσένα η μπάλα» είπε σηκώνοντας αδιάφορα τους ώμους της.

«Μάλιστα» είπε. Θα μπορούσε να μείνει εκεί, να παρακολουθήσει τις γαλάζιες τολύπες να σχηματίζουν δακτυλίδια καπνού, καταπίνοντας και τα τελευταία ψιχία εγωισμού και αυτοεκτίμησης. Σηκώθηκε ήρεμα ντύθηκε με αργές κινήσεις και έφυγε από το δωμάτιο, αφήνοντας πίσω του την Ηλιάνα και το κοπιώδες —από κάθε άποψη— πείραμά της

Ασέξουαλ

του Άγγελου Χαριάτη

© 2019 by Achilleas and Camilo