Ο αέρας ξεκίνησε και πάλι να φυσάει ανάμεσα στις γραμμές του βιβλίου. Αρκετά αδύναμος για να γυρίσει τις σελίδες, πριν από την ώρα τους μα και αρκετά δυνατός για να σβήσει κάθε ήχο τριγύρω. Αυτόν τον αέρα έψαχνες όλη μέρα,  για να φουντώσει την σπίθα που ούτως ή άλλως καίει μέσα σου από πάντα και να σε κάνει να λαμπαδιάσεις σαν ξερή βάτος σε αυγουστιάτικο χωράφι και σαν πυρσός. Αυτήν την πυρπόληση αναζητούσες. Και στα κάρβουνα σου, θα έρθουνε οι καινούριες σκέψεις για να περπατήσουν σαν τους αναστενάρηδες, με την φαιά ουσία να τριζοβολάει στις πατούσες τους, καθώς θα καίγονται. Δεν θα μιμηθείς το βιβλίο που διάβασες. Θα σπάσεις τους  καθρέφτες και θα το ξαναζήσεις. Στα πρώτα βλεφαρίσματα, θα περπατήσεις  πάνω του και στο τέλος θα προσπαθήσεις να χορέψεις με την χάρη μπαλαρίνας ανάμεσα στις λέξεις, κάτω από τα σημεία στίξης, σε όλα εκείνα τα αποσπάσματα όπου οι φράσεις δραπετεύουν με χολιγουντιανό τρόπο από το χαρτί και κατακλύζουν όλο σου το σύμπαν, σαν χιλιάδες μικρά διάττοντα αστέρια. Πόσο όμορφα πέφτουν! Πόσο λαμπερή η αστρόσκονη που  θα στρογγυλοκάτσει στα μαλλιά σου, σαν το φρεσκογεννημένο χιόνι. Το 2 με μορφασμούς και φωνές,  ακόμη κρατάει μακριά το 3 εκεί έξω, σε μία νύχτα που οι διάττοντες αστέρες και τα κάρβουνα σου και η αστρόσκονη, σφιχταγκαλιάζονται και βουτάνε με φόρα στο κενό. Είναι πολύ πιθανό να δεις έναν κόσμο να ζωντανεύει μέσα στις λέξεις. Κι ακόμη πιο πιθανό, αυτός ο κόσμος να γεννοβολήσει καινούριους κόσμους. Ένας κόσμος, πατέρας και Θεός, σε οίστρο. Είναι πολύ πιθανό, ο κόσμος σου να μην ανήκει ποτέ σε εσένα και ταυτόχρονα είναι εντελώς απίθανο, να μείνεις μόνος. Σου πρέπει να σκύβεις πάνω από τον καινούριο κόσμο στοργικά. Είναι μπερδεμένος, δεν ξέρει ακόμη την ζωή κι αν τον αφήσεις μόνο του θα χαθεί για να καταλήξει στον παράδεισο των χαμένων κόσμων. Είναι μια μικρή ρωγμή στην συνέχεια του φωτός. Φυτρώνει μικρά σκοτάδια στον αέρα και μέσα σε αυτά προσπαθείς να ξαναδείς την αρχή, όταν όλα ήταν σκοτεινά και οι σπίθες σου έμοιαζαν με αλληλοαποκλειόμενα ενδεχόμενα. Σαν χορτάσεις σκοτάδι, τραβάς με δύναμη το φερμουάρ, κλείνεις τη ρωγμή που ανοίχτηκε και το φως απομένει μόνο του. Αυτή του η μοναξιά, είναι η εκδίκηση που του φύλαγες για τα αμέτρητα χρόνια που σε κρατούσε τυφλό. Ενώ χαζεύεις το μοναχικό φως από το κρεβάτι σου χωρίς να ξέρεις ποιος το γέννησε, την ίδια στιγμή είσαι βέβαιος πως δεν γίνεται να υπήρχε από πάντα. Βυθίστηκες μέσα στο σκοτάδι μέχρι τα μάτια και τώρα πια ξέρεις. Πλέον ξέρεις να βυθίζεσαι καλύτερα από οτιδήποτε άλλο και μπορείς να βουλιάξεις στο δύσβατο φαράγγι που σχηματίζει ένα εξώφυλλο με ένα οπισθόφυλλο, σαν χάρτινο τερατούργημα της φύσης και σαν παγκόσμιο μνημείο λεκτικής κληρονομιάς. Τίποτα δεν συγκρίνεται με την σκέψη που προτίμησε να γραφτεί από το να ειπωθεί. Έχεις νιώσει ποτέ την χαρά του να πέφτεις στο κενό δίχως όρους και να βυθίζεσαι; Συγκρίνεται μόνο με την χαρά του να αρπάζεις μία σκέψη και να την ξεχειλώνεις στο χαρτί, αντί να την φωνάξεις πρόχειρα. Είναι το μοναδικό μέρος στο οποίο μπορείς αν θέλεις, να προσπαθήσεις να πετάξεις. Είναι βέβαιο πως στο τέλος θα τσακιστείς στο έδαφος, μα ένα κλάσμα δευτερολέπτου πριν συμβεί αυτό, μπορείς να νιώσεις την υπερβατική ηδονή της οριακής επαφής με την Γη, που θα οδηγήσει με βεβαιότητα σε επικείμενη πρόσκρουση.  Αυτό το κλάσμα του δευτερολέπτου θα το ονομάσω «έμπνευση». Αν έχεις επιβιώσει από την έμπνευση, τότε η πυρπόληση σου θα μοιάζει με γαμήλιο πυροτέχνημα. 


Το 2 τώρα σχηματίζει ορθή γωνία με το 3 και είναι η στιγμή που περίμενες για να αρχίζεις να υποκλίνεσαι,  σαν επαγγελματίας της υποταγής, μέχρι το μέτωπο να αγγίξει το έδαφος, στην νύχτα που παραμένει πεισματικά στυλωμένη στην θέση της, λες και το αόρατο χέρι της φύσης την κάρφωσε με αμέτρητες ασημένιες πινέζες και μία τάπα κατακίτρινη. 


Το 4 χαμογελάει πονηρά. Θα υποκλιθείς με ευλάβεια στον κόσμο που δεν έχεις δει, αλλά μπορείς να τον μυρίζεις από χιλιόμετρα, καθώς αμέλησε να πασαλειφτεί με λίπος κανονικότητας για να εξαφανίσει τα παράξενα του ίχνη. Η νύστα σου χτυπάει την μπαλκονόπορτα σαν τον δολοφόνο στα θρίλερ και είσαι βέβαιος πως κάπου  ξεκινάει να φυσάει ένας καινούριος αέρας, να βρέχει ακατάπαυστα και οι κεραυνοί να ριζώνονται στο έδαφος για να σκάψουν λαγούμια σαν τους  τυφλοπόντικες. 


Χώνεσαι μέσα στην γωνία του 3 που όλο και μικραίνει και ξέρεις πως αργά η γρήγορα, οι πλευρές του θα σε συνθλίψουν όπως τσακίζει ο μύλος το σιτάρι. Μα ένα κλάσμα του δευτερολέπτου προτού γίνεις αλεύρι, θα συμβεί κι αυτό, μπορεί να νιώσεις την υπερβατική ηδονή της οριακής επαφής με τις πλευρές της ώρας, που θα οδηγήσουν με βεβαιότητα σε επικείμενο λιώσιμο. Αυτό το κλάσμα του δευτερολέπτου θα το ονομάσω «τέχνη» . Αν έχεις επιβιώσει από την τέχνη, τότε η έμπνευση σου θα μοιάζει με την πρώτη αγκαλιά της μάνας σου όταν γεννήθηκες, που δεν μπορείς να την θυμηθείς, αλλά όταν την ξανανιώθεις είσαι βέβαιος για την προέλευση της.

 
Το 4 πήρε στο κυνήγι ένα τρομαγμένο 3 και ένα ηττημένο 2. Μα εσύ δεν είσαι πια εκεί για να το δεις. Άλλωστε πλέον σιχαίνεσαι τις σκηνές καταδίωξης, μέχρι και στις ταινίες. Για εσένα η καταδίωξη είναι μια ξεχασμένη δύναμη της σκέψης καθώς μέχρι να μάθει να σε ιππεύει και να σε κοντρολάρει, χοροπήδαγες από κάτω της σαν αφιονισμένος ταύρος σε ροντέο, προσπαθώντας με νύχια και με δόντια να την ξεφορτωθείς από την ράχη σου. Κι εκείνη να κρατηθεί από τα γκέμια σου, που στην πραγματικότητα δεν υπήρξαν ποτέ. Την ποδοπάτησες χιλιάδες φορές, μα υπήρξε και μία στιγμή που κατάφερε να σταθεί στα πόδια της και με ένα σάλτο που θύμισε βουτιά στο κενό, γραπώθηκε από την ράχη σου λες και το αόρατο χέρι της φύσης, την κάρφωσε με αμέτρητα ολόχρυσα καρφιά. Μεγάλος μάστορας η φύση και τα καρφιά της φτιαγμένα από ορυκτές μεταλλικές ζωές που κατάφερε και ξέθαψε,  μουρμουρίζοντας το μοιρολόι που σκάρωσε για να θρηνήσει όλες αυτές τις σκέψεις που ποδοπατήθηκαν. Μαζί και τις δικές σου. 


Ξυπνάς στην στέγη που έφτιαξε το 8 για να προστατευτεί από τον κατακλυσμό του 9. Η πλημμύρα γύρω σου δεν είναι κάτι καινούριο. Το βιβλίο δίπλα σου μοιάζει να αναπηδά στην θέση του, παπαγαλίζοντας μηχανικούς ήχους από χαλασμένα ξυπνητήρια και αναδίδει την ξεχασμένη μυρωδιά της καταδίωξης. Την αναγνωρίζεις. Η νύχτα λιποθύμησε και έπεσε ξερή, σκρόφα η μέρα που δεν έκανε τίποτα για να την συνεφέρει, αδίστακτος ιεροεξεταστής η φύση με ατάραχο και σίγουρο το ύφος της απόλυτης κυριαρχίας πάνω τους. Ξυπνάς με δύο αλτήρες πάνω από τα μάτια σου και με δύο κυκλικά απομεινάρια της νύχτας κάτω από αυτά. Σε σημάδεψε και σήμερα πριν λιποθυμήσει. Παλιότερα πύρωνε στο κορμί σου τα αναγνωριστικά της, πλέον δεν ασχολείται τόσο μαζί σου. Της αρκεί να την θυμίζεις όσο αυτή θα κείτεται λιπόθυμη και μέχρι  νομοτελειακά να βρει και πάλι τις αισθήσεις της. Η φύση της ψιθύρισε κάποτε το μυστικό κι από τότε δεν λέει να το ξεχάσει. Πρέπει να σταθείς στα πόδια σου. Να τινάξεις από πάνω σου τα περιττώματα των κακών ονείρων και το λαβύρινθο από κουβέρτες. Τρίψε τα μάτια σου. Έχεις λίγο εφιάλτη ακόμα μέσα στις κόρες σου και κάποια γραμμάρια απελπισίας, σαν σκούρα στίγματα μέσα στο ασπράδι. Τα μάτια σου είναι δύο υδρόγειες σφαίρες σε τροχιά σύγκρουσης. Όλα είναι σύμπαν. Και σήμερα. Και αύριο. Και για πάντα. Ένα σύμπαν δομημένο, τούβλο το τούβλο, το ξέρεις και χωρίς να είσαι οικοδόμος, πέτρα την πέτρα και τοίχο τον τοίχο, από εκείνα τα πλάσματα που αποφάσισαν να απαρνηθούν την ύλη γιατί τους έπεφτε βαριά. Πολλά μαζεμένα αερικά, ένα κοπάδι από δαύτα, τρέχουν ανεξέλεγκτα κι όταν συγκρούονται γεννιέται ένας πλανήτης για να θυμίζει τι μπορεί να προκύψει όταν ένα τίποτα, προσκρούσει σε ένα άλλο τίποτα.  Επειδή και τα δύο προτίμησαν να συγκρουστούν, από το να παραμείνουν αδρανή. Να συγκρούεσαι λοιπόν, ακόμα κι αν είσαι τίποτα. Τίποτα δεν έχεις να χάσεις, παρά μόνο να δημιουργήσεις. 


Βασική προϋπόθεση της κυριαρχίας του 9 είναι η άνευ όρων παράδοση του 8 και η συνθηκολόγηση. Θα χρειαστεί να το κλωτσήσει και σήμερα με δύναμη στο χαμηλό του υπογάστριο, εκεί ανάμεσα στους δύο κύκλους που το δημιούργησαν. Να πάρει ανα χείρας το ωρολογιακό του πριόνι και να πριονίσει με μαεστρία το σημείο τομής του. Να το αναγκάσει να σπάσει σε δύο ολοστρόγγυλα και τιποτένια, μηδενικά. Θα στείλει το ένα μηδενικό στον Βορρά και το άλλο στον Νότο. Κι όταν η μαγνητική υπερδύναμη της φύσης τα αναγκάσει να ξαναενωθούν, θα γίνουν σαν δύο 4 που ενώνονται για να δώσουν το  8. Ποιος είπε ότι τα τίποτα μπορούν μόνο να συγκρούονται; Μπορούν πολύ εύκολα και να ενώνονται κι αντί να γεννάνε πλανήτες και σύμπαντα,  να αποκτούν μέχρι και 8 μοναδικότητες που αν τις πλαγιάσεις, παίρνεις τελικά το άπειρο. Σαν το σύμπαν. Από το μηδέν ως το άπειρο, με μία απλή αλλαγή κατεύθυνσης.

Έξω κάνει πολύ κρύο. Ιδανικός καιρός για να κοκαλώσει το 9 στην θέση του. Κι όμως, κάνει την άκρη του αιχμηρή και σε βοηθάει να κόψεις και σήμερα τις ρίζες που έπιασες στον ύπνο σου. Σταματάς να είσαι δέντρο και ξαναγίνεσαι άνθρωπος μα απομένει λίγο πράσινο να κυλάει στο αίμα σου, σαν την ανταμοιβή που ζήτησε η φύση για να σου επιτρέψει να προχωράς. Είναι το σκούρο βραδυκίνητο πράσινο που επαναστατεί κάθε φορά που βλέπεις δασική πυρκαγιά και σε κάνει να θλίβεσαι και να αποστρέφεις σχεδόν το βλέμμα. Θα είναι για πάντα και λίγο γενοκτονία κι εθνοκάθαρση.

Από τις 2 μέχρι τις 9

του Στρατηγού Χειμώνα

© 2019 by Achilleas and Camilo