Σταμάτησε έξω από το κτίριο της εφημερίδας. Ο θυρωρός κοιμόταν. Ανέβηκε από τις σκάλες. Το ασανσέρ ήταν χαλασμένο εδώ και καιρό. Έφτασε στον τρίτο όροφο. Δεν υπήρχαν πάνω από δέκα άτομα στην αίθουσα σύνταξης. Προτιμούσε να δουλεύει τις νύχτες. Μια τηλεόραση έδειχνε τα επεισόδια στο κέντρο της Αθήνας. Πέντε νεκροί και τριάντα τραυματίες. Διακόσιες συλλήψεις. Και… ένας νεκρός αστυνομικός. Ήταν η πρώτη είδηση.

‘Έκατσε στο γραφείο του. Άνοιξε τον υπολογιστή. Του πήρε μία ώρα. Έγραψε το κείμενο. Έβαλε τις φωτογραφίες. Έβαλε τον τίτλο : “Νεκρός αστυνομικός-Απόδοση δικαιοσύνης ;”. Το έστειλε στον αρχισυντάκτη. Χαμογέλασε.

- Ένας πραιτοριανός, για πέντε δεσμώτες. Χαμηλή αναλογία , αλλά και πάλι καλύτερο από το τίποτα. (ψιθύρισε)

Άναψε τσιγάρο και περίμενε. Χτύπησε το εσωτερικό τηλέφωνο.

 

- Έλα στο γραφείο μου

 

Άνοιξε την πόρτα, μπήκε μέσα και έκατσε στην φθαρμένη πολυθρόνα μπροστά στο γραφείο του αρχισυντάκτη.

 

- Θα έχουμε πρόβλημα με την ασφάλεια. Που τις βρήκες τις φωτογραφίες ;

 

- Έτυχε να είμαι κοντά στο σημείο. Τις τράβηξα λίγο πριν έρθει το ασθενοφόρο.

 

- Τελευταία τυγχάνει να βρίσκεσαι πάντα στο κατάλληλο σημείο. Ήδη με ρωτούν για σένα. Θα σε καλέσουν για εξηγήσεις, είναι βέβαιο.

 

- Το ξέρω. Αναμενόμενο. Όλα έχουν ένα τίμημα. Όχι πάντα αυτό που αναλογεί ωστόσο.  Θα το δημοσιεύσεις ;

 

- Δεν ξέρω. Πες μου τι έγινε ακριβώς.

 

-Καλύτερα να μην ξέρεις

 

-Μίλησε μου. Πρέπει να ξέρω.

 

-Εντάξει λοιπόν. Άλλωστε στη πραγματικότητα, δεν με ενδιαφέρουν οι συνέπειες

 

- Είδα τον αστυνομικό να χτυπάει αλύπητα το κορίτσι και να το βρίζει χυδαία. Δεν ήταν πάνω από 20 ετών. Είπα στο κορίτσι να φύγει και να μην κοιτάξει πίσω της. Επέστρεψα στον αστυνομικό που ψυχορραγούσε. Τράβηξα 5-6 φωτογραφίες. Άναψα τσιγάρο. Χαμογέλασα και έφυγα.

- Είχε κάμερες στο σημείο ;

- Όχι είχαν καταστραφεί από τα χθεσινά επεισόδια και δεν πρόλαβαν να τις επισκευάσουν

- Σύντομα θα φτάσουν σε εσένα

-Δεν μπορούν να με συνδέσουν με το συμβάν. Εξάλλου αυτό προϋποθέτει και μια κάποια διανοητική ικανότητα. Βασικά, μου είναι αδιάφορο, στο είπα. Έκανα αυτό που ήθελα την στιγμή που έπρεπε να το κάνω. Το βασικό είναι ότι το κορίτσι διέφυγε τον κίνδυνο.

- Και πήγε κατευθείαν στην ασφάλεια και σε κατέδωσε δίνοντας πλήρη περιγραφή σου. Σε ψάχνουν όλοι. Η κοπέλα είναι κόρη ανώτατου δικαστικού.

Χαμογέλασε πικρά και άναψε τσιγάρο.

-Ο μεγαλύτερος αντίπαλος μας είναι ο ευθυγραμμισμένος άνθρωπος. Τόσος αναίτιος τρόμος…

-Τι θα κάνεις ;

-Θα τους περιμένω. Μια τέτοια αναμέτρηση την περίμενα καιρό.

- Σε τι μπορώ να βοηθήσω ;

- Δημοσίευσε το κείμενο, τίποτε άλλο.

-Θα φύγεις ;

-Όχι. Η συγκυριακή φυγή δεν είναι ποτέ λύση.

-Και τώρα ;

- Ακολουθώ την πορεία μου.

Κατέβηκε με τα πόδια του τρεις ορόφους. Καλημέρισε τον θυρωρό, ανέβηκε στην πολυκαιρισμένη μηχανή του. Οδήγησε ήρεμα, μέχρι την πλατεία Βικτωρίας. Σταμάτησε. Το βλέμμα του διασταυρώθηκε με ένα παιδικό βλέμμα που προσπαθούσε να ανοίξει ένα πακέτο μπισκότα. Τον κοίταξε φευγαλέα και συνέχισε να προσπαθεί.

Ανέβηκε πάλι στην μηχανή του. Άναψε τσιγάρο. Απαλλάχθηκε από κάθε νομιμότητα πετώντας το πορτοφόλι του σε έναν από τους δεκάδες υπονόμους της οδού Πατησίων. Έξω από την πύλη του Πολυτεχνείου πέντε-έξι αστυνομικοί με θηριώδεις μηχανές ξερνούσαν μηδαμινές ποσότητες σάπιας τεστοστερόνης σε ένα ζευγάρι ομοφυλόφιλων κοριτσιών.

Σταμάτησε και απέμεινε να τους κοιτά. Από ένα μπαλκόνι στην οδό Στουρνάρη ακουγόταν το διάγγελμα του Πρωθυπουργού : “Απαγόρευση κυκλοφορίας, κατάσταση πολιορκίας, θα παταχθεί η ανομία”.

Η σύγκρουση ήταν εκκωφαντική. Μια , δύο εκρήξεις και μια τεράστια φωτιά μπροστά από την πύλη έγλειφε τις λησμονημένες κολώνες. Το τελευταίο βλέμμα του διασταυρώθηκε με  ένα παιδάκι που απορημένο καταβρόχθιζε ένα μπισκότο.

Τα κατάφερε σκέφτηκε. Μια σειρήνα στο βάθος και ένα μνημείο σε ένα προαύλιο που πασχίζει να ανασηκωθεί.

Δεν τα κατάφερε. Ακόμη.

Ακολουθώ την πορεία μου

του Χρήστου Μιάμη

© 2019 by Achilleas and Camilo